Mjög er sérkennileg umræðan um að götumynd Laugavegar verði friðuð.

Þetta segir okkur fyrst og fremst hvað umræðan um skipulagsmál hefur verið skelfing ruglingsleg.

Það virðist nefnilega vera svo að ekki einu sinni húsfriðunarfólk vilji „friða“ Laugaveg 4-6.

Hugmyndir þess eru að byggja hæðir undir húsin þannig að þau verði nothæfari sem verslunarrými.

Þetta er uppbygging í ákveðnum stíl – í stíl gamalla timbur- og bárujárnshúsa.

En þetta er ekki friðun, heldur ákveðið fagurfræðilegt sjónarmið þar sem módernisma í arkítektúr er hafnað og leitað til gamals tíma eftir fyrirmynd.

Það var fyrir þessu sjónarmiði sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson talaði í viðtali í Silfri Egils 13. janúar.

Ég þykist viss um að margir arkitektar séu á móti þessu. Þeir vilja eðlilega fá að setja mark sitt á borgina.

Vandinn er bara sá að arkitektum er ekki treyst sérlega vel á Íslandi. Sporin hræða.

Sjálfum finnst mér þetta vel koma til greina, en þá verður að setja fram markvissa stefnu þess efnis að byggja eigi Miðbæinn upp í gömlum stíl.

Ekki tala út og suður um „friðun“ – sem er allt annar hlutur.

Ég hef líka talið að megi líta til fleiri fyrirmynda en bárujárns- og timburhúsa.

Í Miðbænum standa falleg hús frá tíma svokallaðrar steinsteypuklassíkur. Til dæmis Laugavegur 31 þar sem Biskupsstofa er til húsa og Bankastræti 7a sem hýsir veitingastaðinn Sólon.

Í þessu sambandi hlýtur líka að koma til greina að rífa ný hús í Miðbænum. Jafnvel mjög ný hús.