Ég held að verði ekki annað sagt en að vandræði Framsóknarflokksins aukist dag frá degi. Innan raða hans er minn gamli vinur Bjarni Harðarson sem heldur því statt og stöðugt fram að Evrópusambandið sé alræðisríki – og dregur fram Hitler og Stalín til samanburðar:

„Hinir meintu Evrópusinnar eru velflestir í hópi þessara hrifnæmu manna og sjá eins og lektorinn Eiríkur Bergmann merkingabær stjórnmál í því sem hann sjálfur kallar symbólisma Evrópusambandsins. Fyrir mér er þetta dæmi um alvarlegar villigötur margra Evrópusinna. Sem og það að skrifa undir þá tilhneigingu Evrópusambandsins að setja reglur um alla skapaða hluti. Evrópusambandið á það skylt með kommúnismanum og nasismanum að vera enn ein tilraunin til alræðis í mannlegu samfélagi. Slíkt mun nú eins og áður skila sér í verra hagkerfi og minna frelsi borgaranna.

Í stað persónudýrkunar hefur innan Evrópusambandsins vaxið upp dýrkun á samrunaþróun Evrópu, ofuráhersla á einsleitni þjóða innan ESB og margskonar furðuleg kenningasmíð um góða Evrópuborgara. Auðvitað eiga talsmenn Evrópusamtakanna ekki skilið að skreyta sig með heitinu Evrópusinnar, ekki frekar en bolsarnir gömlu sem kölluðu sig verkalýðssinna. Fyrst og síðast eru hugsjónamenn skrifræðisins í Brussel alræðissinnar og slíka menn ber að varast í pólitískri umræðu.“

Í Bretlandi hafa menn verið hallir undir þá skoðun að ESB sé samsæri sósíalista; í Frakklandi er þessu þveröfugt farið – þar álíta menn ESB vera frjálshyggjubatterí.

Annars má segja að við höfum þrjú þjóðfélagsmódel sem einkum togast á í heiminum. Hinn grimma markaðshagkerfi sem er við lýði í Bandaríkjunum, herbúðakapítalisma eins og hann er stundaður í Kína og víða í þriðja heiminum – og svo Evrópu með sitt blandaða hagkerfi og áherslu á velferð.

Ég held að sé ekkert erfitt að velja milli þessa. Við erum reyndar búin að því með löngu, enda er Ísland nánast eitt af aðildarríkjum ESB eins og allir vita sem hafa kynnt sér efni og framkvæmd EES samningsins.