Greint er frá því að síðasti þýski hermaðurinn sem vitað er að barðist í fyrri heimstyrjöldinni sé látinn. Allir sem muna þessa atburði eru að hverfa. Þá rifjast það upp fyrir mér að stuttu eftir aldamótin hitti ég þýska konu í Reykjavík sem mundi eitt og annað merkilegt. Hún hét Liselotte Guðjónsson, var ekkja Odds Guðjónssonar sem var diplómati í íslensku utanríkisþjónustunni.

Liselotte var þá komin á tíræðisaldur en var ótrúlega hress. Hún var frá Kiel, hafnarborginni við Eystrasalt; mundi ekki bara eftir fyrri heimstyrjöldinni heldur líka eftir byltingunni 1918 en þá tóku sjóliðarnir í flotanum í Kiel völdin, drápu offísera og vildu lýsa yfir ráðstjórn. Hún sagði mér frá óttanum sem þá ríkti í borginni.

Svo mundi hún líka eftir því hvernig Hitler tók völdin, hvernig fólki var smalað á kjörstað til að kjósa nasistaforingjann.

Ég hafði samband við sagnfræðinga sem ég þekki og benti þeim á að taka viðtöl við Liselotte. Þó ekki væri nema til að halda frásögn hennar til haga. Sjálfur þóttist ég vera of upptekinn. Ég veit ekki hvort nokkur gerði það. En hún hafði frá mörgu að segja þessi gamla kona – hafði líka ásamt sendiherranum manni sínum hitt pótintáta eins og Leonid Brésnev, Ceausescu Rúmeníuforseta og Todor Zhivkov, leiðtoga Búlgaríu á kommmúnistatímanum.

Ég fylgdist ekki með en mér skilst að hún hafi dáið fyrir fáum árum.

Svona fellur allt í gleymskunnar dá, enginn er til frásagnar lengur og ekkert eftir nema sögubækur.