Ég setti inn þessa stöðu á Facebook um daginn, fékk mikil viðbrögð:

„Var að skoða stöðuna á húsnæðislánunum, hvernig er þetta hægt? Og mörg hundruð gjalddagar eftir – maður á ekki neitt! Þær eru dýrar þessar 18 milljónir sem það var í upphafi.“

Maður finnur hvernig verðbólgan geisar áfram – matvælaverð hefur hækkað geigvænlega á þessu ári. Krónan hefur sigið aftur. Og skuldirnar hækka stöðugt.

Nú er talað um nauðsyn þess að fara í alls konar framkvæmdir til að örva hagkerfið – það mun líka skila sér í aukinni verðbólgu.

Þetta er innbyggt í kerfið hjá okkur.

Það er sagt að þurfi að bæta hagstjórnina, eitt viðkvæðið er að ef við getum ekki stjórnað gjaldmiðlinum okkar, þá getum við ekki stjórnað okkur sjálfum.

En er það endilega svo? Er þetta ekki bara klisja?

Íslenska krónan er eins og lítill korktappi í stóru hafi, nú er hún bundin höftum – en sveiflast samt. Það er líka sagt að þurfi ekki annað en einbeittan vilja til að afnema höftin – það hljómar líka eins og klisja þegar jafnvirði mörg hundruð milljarða króna leita út úr hagkerfinu – í erlendum gjaldeyri.

Við þurfum að fá betri samanburð: Við þurfum að vita miklu betur hvað það kostar fólk í nágrannalöndum að eignast húsnæði, hver vaxtabyrðin er, hvað tekur langan tíma að greiða niður lánin – og hvort fólk veit ekki nokkurn veginn hvað það þarf að borga þegar það tekur lán?