Eitt af því sem þarf að ákveða í umfjöllun um nýja stjórnarskrá er hvernig farið verður með þjóðaratkvæðagreiðslur.

Hversu hátt hlutfall kjósenda á að geta krafist þjóðaratkvæðagreiðslu? 10 prósent? 15 prósent? 20 prósent?

Og það þarf líka að setja reglur um hversu margir eiga að taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslu svo hún teljist gild.

Nú heyrist manni að vissir aðilar innan stjórnarandstöðunnar telji að ekki sé að marka þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem helmingur kjósenda tekur þátt.

Það boðar ekki gott fyrir þjóðaratkvæðagreiðslur almennt – því ólíklegt er að þátttaka verði meiri ef þær verða algengari sem einhverju nemur. Í Sviss sveiflast þátttakan milli 20 og 30 prósent.

En svo er annað í þessu – upp er komin krafa um að með einhverjum hætti verði reynt að ráða í vilja þeirra sem mæta ekki á kjörstað.

Þetta er eiginlega nýung í kosningum.

Hverjir eru helst til þess bærir? Eru það þeir sem rýna í telauf eða innyfli dýra – varla er hægt að treysta almennum álitsgjöfum fyrir þessu – eða stjórnmálamönum?

Jú, það má auðvitað leita einhverra svara í skoðanakönnunum.

En í raun rekur mig bara minni til einnar skoðanakönnunar um tillögur Stjórnlagaráðs, það var MMR sem birti hana í apríl á þessu ári.

Svarið við fyrstu spurningunni var eiginlega nákvæmlega samhljóða úrslitum þjóðaratkvæðagreiðslunnar á laugardag – 66 prósent vildu að tillögur Stjórnlagaráðs yrðu grundvöllurinn að nýrri stjórnarskrá.

Og svörin við hinum spurningunum voru líka nokkuð samhljóða: Auðlindaákvæðið hafði yfirgnæfandi meirihluta, sem og persónukjör og ákvæði um þjóðaratkvæðagreiðslur, og í könnuninni mældist líka sami stuðningur við þjóðkirkjuna og í kosningunum á laugardag.