Það er ekkert íslenskum lögum um að forseti eigi að grípa inn í þótt ófriðlegt sé á Alþingi – og ekki heldur þótt ríkisstjórnir reyni að koma í gegn stórum og erfiðum málum.

Lengst af hafa íslenskir forsetar ekki skipt sér af stjórnmálum.

Forseti getur sent Alþingi skilaboð um að starfshættir þess séu ekki góðir – reyndar hefðu það talist óþolandi afskipti af þingstörfum ekki fyrir svo alls löngu. Stuttu eftir að Ólafur Ragnar Grímsson tók við snupraði Morgunblaðið hann fyrir að kvarta undan vegum á Barðaströnd.

En það eru breyttir tímar og nú segist forsetinn ætla að grípa inn í ef starfshættir þingsins batni ekki – hann talar um að „kröfur hafi aukist um afskipti“ hans.

Það er ekki annað að skilja en að hann telji að forsetakosningarnar í sumar hafi veitt honum umboð til þessa – „slíkur var boðskapur margra kjósenda“ eru orð hans.

Getur þetta þýtt annað en að forsetinn sé að seilast til meiri valda – á kostnað þingsins?

Það er einkennileg staða í lýðræðisríki þar sem er gamalgróin þingræðishefð. Það hlýtur að vera nauðsynlegt að hraða breytingum á stjórnarskrá svo hún taki af öll tvímæli um þessi efni – í hvora áttina sem er.