Þegar ég var strákur stafaði miklum ljóma af geimferðum. Ég dvaldi á sveitahóteli á Laugarvatni 1969 þegar menn lentu fyrst á tunglinu. Gestir voru mjög uppnumdir vegna þessa atburðar. Þetta var sýnt í sjónvarpinu, ég man samt ekki hvernig útsendingunni var háttað. Ég var einu sinni að reyna að skrifa sögu sem gerðist þarna – þarna var til dæmis þekktur listamaður sem var heltekinn af geimferðinni og glæstri framtíð mannkynsins úti í geimnum.

Börn dreymdi um að verða geimfarar, og það aftraði þeim ekki þótt vistin í geimnum virkaði býsna einmanaleg. Stuttu síðar kom 2001 Space Odyssey eftir Kubrick í bíó, full af geimferðafílósófíu.

Vinir mínir komust nokkrir í nána snertingu við geimfara. Ragheiður Gyða Jónsdóttir, vinkona mín, fékk geimfaradúkku að gjöf frá Júrí Gagarín, fyrsta manninum sem fór út í geim. Hún hitti hann þó ekki sjálfan. Systir hennar, Oddrún Vala, mun hafa eyðilagt dúkkuna.

Svo er hér afar skemmtileg ljósmynd, tekin á Kennedy-flugvelli í New York. Hún sýnir þrjá íslenska drengi með Neil Armstrong, fyrsta manninum sem steig á tunglið. Þetta eru bræðurnir Hrafn og Halldór Þorgeirssynir, gamlir vinir mínir, og Hans Jóhannsson, frændi þeirra, þekktur hljóðfærasmiður. Eins og sjá má er myndin árituð.

Neil er nú búinn að taka skref sitt út í eilífðina.