Vefsíðan Lemúrinn birtir ljósmyndir frá Reykjavík árið 1974. Þetta er tíminn þegar ég er að alast upp. Manni sýnist að lítils sé að sakna frá honum. Reykjavík var heldur leiðinlegur lítill bær – mannlífið er miklu fjölskrúðugra nú sem og menningin. Jú, þá voru reyndar bíó í Miðbænum.

Roman Polanski kom til Reykjavíkur á þessum árum og var spurður hvernig honum þætti borgin?

„Jú,“ sagði hann, „þetta er sjálfsagt ágætur staður ef maður er alinn hérna upp og þekkir ekki annað.“

En það er svo spurning hvernig maður upplifir tímann. Þegar ég var ungur blaðamaður tók ég viðtal við þekkt skáld. Ég spurði skáldið hvort ekki hefði verið frábært að vera ungur í Reykjavík á sjötta áratugnum, þegar Laugavegur 11 var fullur af gáfumönnum og bóhemum.

„Nei,“ kvað skáldið við, „það sem stendur upp úr í minningunni er vont molakaffi og eilíf rigning. “

Það er líka merkilegt að sjá á myndunum hversu gömul hús eru hrörleg. Á þessum tíma beið þeirra flestra að vera rifin – eða þau brunnu og flestum var sama. Sem betur fer er allt öðruvísi um að litast í gömlum hverfum Reykjavíkur núorðið.

Ein af ljósmyndunum frá Reykjavík æsku minnar sem Lemúrinn birtir. Þetta var að sönnu ekki spennandi staður. En maður þekkti ekki annað. Myndirnar eru merktar Christian Bickel.