Baggalútur hittir algjörlega naglann á höfuðið í þessum litla dálki:
Í gær birtist frétt um þrotabú félags sem nefndist Skildingur. Það var stofnað utan um starfsemi fólks sem á sínum tíma var stjórnendur hjá Icelandair.
Þetta er gjaldþrot upp á 2,6 milljarða króna – og nei, engin eign fannst í þrotabúinu.
Samt þykir eðlilegt að fólkið sem þarna kom við sögu sé í forsvari fyrir stór fyrirtæki eða sitji í stjórnum þeirra.
Maður las aðra frétt af sama toga. Hún fjallar um 30 milljarða króna gjaldþrot Stapa, það var fjárfestingarfélag þar sem stór eigandi var Magnús Kristinsson útgerðarmaður.
Engar eignir fundust í þrotabúinu – hvað annað?
Magnús var einn þeirra sem notaði útgerðarauð sinn og veðrými vegna kvóta til að fjárfesta í alls kyns „óskylda starfsemi“. Mikið af því var einfaldlega brask.
Fréttin vekur nokkurn ugg, því margt bendir til þess að sami leikur sé að hefjast aftur, það er stórúgerðin sem hefur yfir mestu fjármagni að ráða á Íslandi (ásamt lífeyrissjóðunum) og hún dafnar vel innan gjaldeyrishaftanna og er aftur farin að kaupa sig inn í „óskylda starfsemi“ – Moggann, Plastprent, Jarðboranir, Kassagerðina, Olís, það hefur jafnvel verið spekúlerað að banki gæti bæst á þennan lista innan tíðar.
