Íslendingar færast stöðugt nær því að verða tvítyngdir.

Börn alast upp við tölvuefni sem er mikið til á ensku, sjónvarpsefnið er á ensku – með tilkomu efnisveita eins og Netflix færist enskunotkunin enn í aukana, það er vandséð að hægt verði að koma þar inn  íslenskum texta.

Þetta er annað en var á tíma Kanasjónvarpsins, þá sat þjóðin og horfði á mynd sem var öll í móðu og skildi orð og orð á stangli.

Nú fara börnin í skólana og kunna mikla ensku, stundum ekkert minni en kennararnir.

Á sama tíma er þrengt að öðru málanámi. Máladeildir eru að leggjast af í menntaskólum. Það er eins og enskan ein eigi að duga okkur í samskiptum við erlendar þjóðir – og kannski tekur hún við af íslenskunni fyrr en varir.

Borgarstjórinn í Reykjavík heldur ræðu og hefur það helst til málanna að leggja að nauðsynlegt sé að hætta að kenna börnum dönsku. Manni skilst helst að það sé einhvers konar pynting að læra dönsku.

Kannski er ekki nauðsynlegt að kenna dönsku eins og hún er töluð í Kaupmannahöfn anno 2013. Hún  hefur þróast í heldur skringilega átt. En mikið yrðum við Íslendingar snauðari ef við hættum að geta tjáð okkur á Norðurlandamálum, lesið þau og skilið þau.