Ég man fyrir mörgum árum að Eiður Smári Guðjohnsen var að spila með KR. Þá hafði hann átt í meiðslum og var talsvert of þungur. Hann hafði verið mikið efni, en margir héldu á þessum tíma að ferli hans væri lokið.

En það reyndist vera allt öðruvísi. Hann fór til Bolton og þaðan til Chelsea þar sem hann varð einn aðalmaðurinn í stjörnum prýddu liði. Varð Englandsmeistari með liðinu. Fór síðan til Barcelona og varð þar Spánarmeistari og Evrópumeistari.

Enginn íslenskur leikmaður á svona glæsilegan feril – og þess er sjálfsagt langt að bíða að einhvern nái því.

Það er nokkuð samdóma álit að Eiður sé besti íslenski fótboltamaðurinn frá upphafi. Og hann á stað í hjarta íþróttaunnenda á Íslandi – það sýna viðbrögðin við því þegar hann kvaddi íslenska landsliðið í gær.

Mig langar samt að nefna Albert Guðmundsson. Þegar ég var strákur var hann mestur íslenskra fótboltamanna. Það var talað um feril hans af lotningu. Hann fór til útlanda og spilaði sem atvinnumaður löngu áður en slíkt fór að tíðkast að ráði. Albert lék með Glasgow Rangers, Arsenal, AC Milan, Racing Paris og FC Nancy. Hann var talinn einn besti knattspyrnumaður Evrópu á árunum eftir stríð. Ferillinn var ekki sérlega langur, hann hætti þegar hann var 31 árs, fór heim og varð seinna stjórnmálamaður.

Albert sýndi stundum knattleikni sína eftir hann var kominn heim, var þá með stóra ístru, en gat gert ótrúlega hluti með boltann. Frægt var þegar hann setti hann með fætinum ofan í eina körfuna í Laugardalshöllinni.

Í annálum franskrar knattspyrnusögu er getið um frægt mark sem Albert skoraði með ótrúlegum hætti. Hann hafði æft fimleika áður en hann fór út í fótboltann. Í íþróttadagblaðinu L’Équipe mátti lesa að þetta væri eiginlega ekki hægt. En Albert mætti í jakkafötum á skrifstofu blaðsins og sýndi sama bragðið.

Albert var í úrvalsliði sem lék í Brasilíu 1950. Frá þessu er meðal annars sagt í bók sem Jónas Jónsson frá Hriflu skrifaði um Albert. Það er stórmerkilegt rit – skrifað af manni sem hafði ekkert vit á knattspyrnu en var einn áhrifamesti stjórnmálamaður Íslandssögunnar. Lýsingarnar virka mjög framandlega miðað við nútíma íþróttafréttir eins og sjá má hér á Lemúrnum.

Ég las þessa bók sem strákur, ekki einu sinni, heldur oft.

Því verður ekki neitað að það er ákveðinn toppur fyrir fótboltamann að láta Jónas frá Hriflu skrifa um sig bók.

Eiður toppar það varla – nema þá að Davíð Oddsson skrifi bókina um hann.