Ég held það sé dálítill misskilningur hjá Stefáni Ólafssyni að mikil andstaða sé við skuldalækkanir.

Miklu frekar má segja að þetta sé skortur á upplýsingum. Menn vita einfaldlega ekki hvernig skuldalækkanirnar eiga að fara fram.

Lengi var talað um að þessir peningar yrðu teknir af erlendum kröfuhöfum bankanna – sú leið virðist ekki vera fær núorðið.

Eða það skilst manni.

Þess vegna bíður fólk spennt eftir niðurstöðum starfshóps um skuldalækkanirnar – fyrr er eiginlega ekki hægt að vera á með eða móti.

Spurningarnar eru hvaða áhrif þetta hefur á stöðu ríkissjóðs, Íbúðalánasjóðs og lífeyrissjóða, hver verða almenn efnahagsáhrif, hverjir njóta skuldalækkana og hversu miklar þær verða? Hvernig á að reikna inn í sem gripið var til á síðasta kjörtímabili? Og hvað með þá sem hafa verið að ströggla við að kaupa húsnæði eða leigja eftir hrun?

Þarna er fjölmörgu ósvarað – það er einfaldlega ekki hægt að vera með eða á móti fyrr en meiri vitneskja fæst um framkvæmdina.

Nú get ég alveg játað að ég er í þeim hópi sem gæti fengið skuldalækkun. Við keyptum íbúð á versta tíma, árið 2007. Borguðum út í henni, það fé brann upp í hruninu. Eftir standa verðtryggðar skuldir sem nema um það bil því sem mögulegt væri að selja íbúðina á. Við fengjum varla neitt umfram það, þótt íbúðaverð hafi verið að hækka. Fórum samt hina svokölluðu 110 prósenta leið. Staðan væri auðvitað verri án hennar.

Ekki slægi ég hendinni á móti því að skuldir mínar lækkuðu. En það getur líka verið að hægt sé að gera eitthvað skynsamlegra við peningana. Óvissan er enn svo mikil að ég get ekki metið það.