Þetta kvæði fer eins og eldur í sinu um Facebook. Það er ort af málfræðingnum Bjarka Karlssyni. Hann skýrir út tilurð þess neðanmáls, eins og menn sjá er það ort í tilefni af niðurskurði til byggingar Húss íslenskra fræða.

— — —

Ofan í holunni ætlað mér kannski var stæði
arfinn að varðveita, rannsaka og skrásetja fræði,
hálfvegis þegjandi, hálfvegis ómar þó kliður
heyri ég þungann í sveðjum að skera þau niður.

Híbýli vegleg úr holunni áttu að rísa
horfinna kynslóða bergmáli að miðla og lýsa,
horfinn er vélagnýr, hljótt er í ríkinu þvísa,
heyri ég burðarjálk andlegrar stöðnunar frýsa.

Kvæði mig fýsir að lesa og ljóðsandann hvessa,
leirspýjur Hjarranda finn þar í drulluvessa,
stuðlanna þrískiptu grein lít ég bögglast í brotum,
baknöguð þjóðmenning komin að niðurlotum.

Lónir í melsári pyttur úr ginnungagapi
gras dafnar hvergi, þjóðin er rekin með tapi,
sé ég hér Konungs- og Flateytjarbækurnar fljóta
fúna og gleymast – svo sægreifar arðs megi njóta.

Bókfellið velkist og þránar og þorrinn er kraftur,
þeir ætla að moka í holuna jarðvegi aftur,
„legsteinninn springur og letur hans máist í vindum,
losnar og raknar sá hnútur sem traustast vér bindum.“

Einhverjir lesendur kannast líklega við orðfæri og bragarhátt úr kvæði Jóns, frænda míns, Helgasonar, „Í Árnasafni“. Síðustu tvær línurnar eru beinlínis teknar traustataki þaðan. Jón hefði án nokkurs vafa fundið felst til foráttu málfari mínu, bragfræði og skáldamáli og kunnað því stórilla að vera notaður með þessum hætti. Hugsanlega hefði hann þó fallist á að stundum verði tilgangurinn að helga meðalið.