Kári Stefánsson segir að nýtt fjárlagafrumvarp sé eins og verk stuttbuxnastráka í Matador. Það er ekki alveg nákvæmt. Frumvarpið er miklu líkara því að það hafi verið samið af embættismönnum og er í raun framhald af þeirri stefnu sem hér hefur verið fylgt síðan strax eftir hrun: Það er hægur og bítandi niðurskurður, lággengisstefna og láglaunastefna.

Þetta var leiðin sem Íslendingar hafa reynt að fara eftir hrunið – og við höldum áfram eftir þeirri braut.

Vandi stjórnarflokkanna er að þeir töluðu eins og mikilla breytinga yrði að vænta þegar þeir tækju við. Það hefur ekki orðið. Tal um að lítið mál væri að keyra upp atvinnulífið og hagvöxt gengur ekki eftir – enda var aldrei von til þess.

Önnur gagnrýni sem heyrist, og hún er alveg á skjön við þetta, er að fjárlagafrumvarpið sé ekki nógu djarft, að það einkennist af kjarkleysi.

Um það er að segja að stjórnarflokkarnir hafa ekkert umboð til að standa í róttækum niðurskurði sem hefði mikið umrót í för með sér.

Ekkert slíkt var nefnt í kosningabaráttunni, pólitísk stefnubreyting af því tagi getur ekki orðið nema með samþykki kjósenda.