Það er ekki alveg svo að andstaðan við ríkisstjórnina komi einungis frá þeim sem studdu síðustu ríkisstjórn. Því fer eiginlega fjarri.

Maður finnur mjög sterkar efasemdir innan Sjálfstæðisflokksins.

Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi formaður flokksins, skrifar í Fréttablaðið í gær að ríkisstjórnir hafi ekki lent í jafn krappri vörn á fyrstu dögum sínum í annan tíma.

Viðskiptablaðið skrifar um skuldaniðurfellingaloforð í leiðara 27. júní:

„Þetta er blindgata. Og Sjálfstæðisflokkurinn ber um leið ábyrgð sem samstarfsflokkur í ríkisstjórn ef hann samþykkir þessa vitleysu.“

Samtök atvinnulífsins, sem voru í eindreginni stjórnarandstöðu á síðasta kjörtímabili, vara líka sterklega við þessum aðgerðum – sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson segir einhverjar umfangsmestu aðgerðir í þágu heimilanna í heiminum öllum.

Vef-Þjóðviljinn heldur uppi harðri gagnrýni á stjórnina, nú síðast vegna frumvarps sem gefur hagstofunni víðari heimildir til að leita fjárhagsupplýsinga og vegna áforma félagsmálaráðherra sem Vef-Þjóðviljinn segir að feli í sér að „þeir ellilífeyrisþegar sem standa best fá mesta hækkun bóta“.  Vef-Þjóðviljanum verður einnig tíðrætt um skuldaniðurfellingar og líst illa á, segir að „íslenska ríkið ætli nota skuldbindingar sem það getur ekki staðið við til að greiða skuldir fólks úti í bæ“.

En annars staðar er orðinn ákveðinn viðsnúningur. Einn harðasti verjandi síðustu ríkisstjórnar er farinn að hallast á sveif með Framsókn. Það er Stefán Ólafsson, en honum liggur gott orð til  til aðgerða félagsmálaráðherra þar sem eru afnumdar skerðingar frá árinu 2009 og líka til hugmynda Framsóknar um aðgerðir í þágu skuldsettra heimila.

Stefán skrifar:

„Góður árangur í skuldaafskriftum mun greiða fyrir hagvexti í framtíðinni og kjarabótum fyrir heimilin.“