Árið 2002 var Þjóðhagsstofnun lögð niður – sennilega af því hún þótti ekki spá „rétt“.

Það var sagt að greiningardeildir banka, fjármálaráðuneytið og Seðlabankinn gætu tekið við hlutverki hennar.

Um svipað leyti voru bankar á Íslandi einkavæddir, fljótlega var efnahagslífið komið algjörlega úr böndunum. Loks varð ekki við neitt ráðið – sagt er að úrslit hafi í raun verið ráðin strax 2006.

Á þessum tíma var afskaplega erfitt að fá alvöru upplýsingar um íslenskt efnahagslíf. Eftir á að hyggja var líklega ekki að marka neinn af ofangreindum aðilum sem tók við af Þjóðhagsstofnun. Upplýsingarnar voru stundum rangar og menn lásu ekki út úr þeim það sem máli skipti.

Það stigu þó fram einstaklingar sem reyndust vera ígildi þess sem Þjóðhagsstofnun hefði átt að gera. Sá sérstæðasti af þeim var Andrés Magnússon sem sýndi fram á það í greinum og viðtölum að íslenska hagkerfið væri að hruni komið.

Andrés er geðlæknir – þetta var semsagt ekki alveg hans sérsvið (eða hvað?) – tveir aðrir sem sögðu hvernig var í pottinn búið voru menntaðir í hagfræði: Ragnar Önundarson og Þorvaldur Gylfason.

Hefði Þjóðhagsstofnun varað við þróuninni í tæka tíð? Við vitum það ekki, eins og áður segir þóttu spár hennar ekki nógu bjartar.

Nú gerir fyrrverandi forsætisráðherra og seðlabankastjóri grín að hugmynd um að endurreisa Þjóðhagsstofnun – hún var reyndar samþykkt með öllum greiddum atkvæðum á Alþingi 2010.

Ekki er þetta gert með neinum rökum, heldur er einungis sagt að það sé „brandari“ og „ranghugmynd“ að eftirsjá sé að Þjóðhagsstofnun.

Þetta má semsagt lesa í leiðara Morgunblaðsins í dag.