Kosningin um sjálfstæði Skotlands var líklega ógild.

Ef Hæstiréttur Íslands fengi að fjalla um málið yrði nær örugglega úrskurðað að svo væri.

Rússar sem fylgdust með kosningunni segja að talningin hafi fram í einhvers konar skemmu sem var alltof stór, engin leið hafi verið að hafa yfirsýn, og að öll framkvæmdin hafi verið meingölluð.

Menn hafi komið og farið með atkvæðaseðla án þess að nokkur fylgdist með.

En það fór eins og mig hugði að þessar kosningar væru í raun ekkert spennandi. Munurinn var meiri en svo – heil tíu prósentustig. Skoðanakannanir sýndu alla tíð að já-sinnar myndu tapa – það var í raun engin lógík í því þegar menn voru að tala sig í spennu um að úrslitin gætu verið á hinn veginn.