Hér er upphaf mitt í blaðamennsku. Ég var 21 árs og var kippt inn á Tímann til að vera þar með Illuga Jökulssyni að gefa út helgarblað. Illugi var kominn þarna inn á undan og fékk mig með. Við höfðum verið vinir og bekkjarfélagar frá því í Hagaskóla. Ég hafði aldrei hugleitt að gerast blaðamaður – barasta aldrei.
Starfið valdi mig, ég valdi það ekki.
Helgar-Tíminn varð dálítið kúltblað í Reykjavík, en ég hygg að margir gamlir Framsóknarmenn hafi orðið ringlaðir.
En við nutum þess að þarna var ritstjóri mikill öðlingur, Elías Snæland Jónsson, hinn ritstjórinn, Þórarinn Þórarinsson skrifaði sína leiðara með sjálfblekungi en svo voru þeir vélritaðir upp meðan hann fór í bíó. Halldór Ásgrímsson var formaður blaðstjórnarinnar. Útlitshönnuðurinn var okkar góði félagi, Gunnar Trausti Guðbjörnsson.
Við stóðum í þessu 1981-1982. Ég hætti fyrr, Illugi var aðeins lengur.
En hérna má sjá forsíður Helgar-Timans frá þessum árum. Margt af þessu virkar frekar metnaðarfullt. Þarna er til dæmis Kristján Albertsson, það feikimikið viðtal við hann sem birtist í tveimur blöðum. Og svo voru sögurnar um Alfreð Alfreðsson og félaga, það voru frumsamdar gamansögur, framhaldssagnaflokkur úr undirheimum Reykjavíkur.
Og svo er þarna litmynd á einni forsíðunni. Það þótti ekki sjálfsagt í þá daga.
Þetta var jólablaðið 1981. Ein greinin var um naívistann Ísleif Konráðsson. Til að ná í myndir eftir hann þurftum við að fara út um allan bæ og hafa upp á frummyndum. Myndirnar sem birtust í blaðinu voru svo gerðar eftir þeim.
