Þegar ég var unglingur fór ég á samkomu í Háskólabíói sem nefndist Listaskáldin vondu. Þetta var snemma árs 1976, svo ég hef ekki verið nema 16 ára – en fjarska bókmenntasinnaður.
Háskólabíó var troðfullt og þetta var allt feikilega eftirminnilegt, eins og ferskur gustur inn í menningarlífið.
Þarna komu fram ungskáld þeirra tíma – sum þeirra höfðu gefið út bækur sem vöktu athygli.
Steinunn Sigurðardóttir, Sigurður Pálsson, Þórarinn Eldjárn, Birgir Svan Símonarson, Hrafn Gunnlaugsson, – en auk þeirra komu fram Megas og Guðbergur Bergsson.
Upplestur Péturs er sérstaklega eftirminnilegur. Hann las úr óbirtri skáldsögu sem seinna kom út undir heitinu Punktur punktur komma strik.
Salurinn veltist um úr hlátri. Ég man þetta eins og gerst hafi í gær.
Í dag klukkan 14 heldur félagsskapur sem nefnir sig Hin svokölluðu skáld samkomu í Háskólabíói. Þau játa að þau séu svolítið að vísa í Listaskáldin vondu.
Þarna eru skáld sem yrkja háttbundið, nota semsagt hið gamla byggingarefni ljóðlistarinnar, stuðla og rím. Meðal annars koma fram Bjarki Karlsson – höfundur hinnar geysivinsælu ljóðabókar Árleysi alda – Þórunn Erlu Valdimarsdóttir, Valdimar Tómasson, Davíð Þór Jónsson og Bibbi í Skálmöld.
Gæti orðið sögulegt.
