Henning Mankell var maðurinn sem hrinti af stað norrænu glæpasagnabylgjunni. Söguhetja hans Wallander hefur birst í ótal myndum síðan, meðal annars í Erlendi, aðalpersónu Arnaldar Indriðasonar.
Þetta er lögreglumaður sem sker sig ekki úr, lifir hversdagslegu lífi og á við venjuleg vandmál að stríða. Er kannski pínulítið sérvitur, en ekki um of. Hann beitir ekki brellum við rannsóknir sínar, ekki ofbeldi og ekki ofurmannlegum rökleiðslum – helsti styrkur hans er ákveðið innsæi og mannskilningur.
En Wallander á reyndar fyrirmynd í Martin Beck, lögreglumanninum sem Maj Sjövall og Per Wahlöö skópu á sínum tíma.
Beck svipar aftur mjög mikið til Maigrets, lögreglufulltrúans úr bókum hins ótrúlega afkastamikla Georges Simenon (Maigret er reyndar hamingjusamlega giftur ólíkt Wallander, Arnaldi og Beck sem eru allir fráskildir). Simenon er hinn mikli meistari þessarar greinar glæpasagna. Bækur hans eru knappar og kaldhamraðar meðan Norðurlandabúunum hættir til að teygja lopann. En Mankell var líka góður.
