Guðrún Sverrisdóttir starfaði sem hjúkrunarkona í 40 ár á sviði Slysadeildar Borgarspítalans þar sem hún kynntist öllum hliðum og þáttum mannlífsins. „Oft fór maður heim, miður sín og bugaður eftir sumar spítalavaktirnar. Heimilisofbeldi, misnotkun á börnum og misþyrmingar á konum var einnig tilfinningalega erfiðast að vinna við og taka á móti,“ skrifar Guðrún í grein sem birtist fyrst á Kjarnanum. Í greininni segir hún frá ofbeldi sem dóttir hennar varð fyrir en máli hennar var vísað fá vegna formgalla frá hendi ákæruvaldsins.

„Fyrir tveimur árum síðan stóð ég sjálf berskjölduð frammi fyrir ljótleika heimilisofbeldis,“

skrifar Guðrún. Myndir um þau ljótu tilvik ofbeldis sem Guðrún hafði séð og tekið á móti á Slysadeild birtust skyndilega heima hjá henni. Yngsta dóttir hennar kom heim til hennar eftir að hafa sloppið úr klóm mannsins sem hún bjó með.

„Hafði hann meira og minna misþyrmt henni alla nóttina og svipt hana frelsi til útgöngu úr húsinu. Fyrir framan mig stóð unga, fallega, góða dóttir mín – niðurbrotin manneskja á líkama og sál. Sítt hárið hékk í tætlum niður eftir bak­inu eftir að hann dró hana fram og til bak­a á hár­inu. Hár­svörð­ur­inn var þak­inn kúl­um. Hún var rispuð og marin í and­liti. Háls­inn var þak­inn mar­blettum beggja vegna eftir kyrk­ingstak fingra. Eyrun bólg­in, hvellrauð og brjóskið marið eftir að hann hélt í eyrun til að lemja höfð­inu niður í stól­inn og stein­gólf­ið. Það blæddi úr eyrna­hlust­inni öðru meg­in. Skafsár voru á herða­blöðum og mjó­baki eftir að hann dró hana á bak­inu eftir stein­gólf­in­u. F­ingraför/mar­blettir voru á báðum fram­hand­leggj­um. Rispuð og marin á mjöðm og fót­um, helaum yfir brjóst­bein­i,“

Guðrún segir að hann sé sterkur maður og lítið mál fyrir hann að keyra dóttur hennar ofan í stólinn, lyfta henni upp á samt stólnum og skella henni, baki og höfði, ítrekað í gólfið. Hins vegar var ekki dæmt í málinu og var því vísað frá Hæstarétti vegna formgalla frá hendi ákæruvaldsins.

Erna Guðmundsdóttir, Ransý Guðmundsdóttir og Sólveig Guðmundsdóttir, systur konunnar, tjáðu sig um málið í aðsendri grein til Kjarnans. Þar gagnrýna þær dómskerfið harðlega og útskýra hvað varð til þess að Hæstiréttur vísaði málinu frá. Mistök lögreglu, eins og að gleyma að kveikja á upptökutæki við skýrslutöku og senda ofbeldismanninum bréf um að rannsókn málsins væri hætt, fyrir þann tíma sem dóttir Guðrúnar hafði til að staðfesta kæruna, leiddu til þess að málinu var vísað frá.

Sjá einnig: Opna sig um heimilisofbeldi sem systir þeirra varð fyrir: „Þessa sömu nótt ógnaði hann systur okkar með borvél“

„Mis­tök á mis­tök ofan ollu því að máli dóttur minn­ar, Guð­rúnar Guð­munds­dóttur (Rúnu) var vísað frá­ Hæsta­rétti vegna form­galla frá hendi ákæru­valds­ins. Að öðl­ast rétt­læti fyrir rang­læti – fór fyrir lít­ið. Hver ætlar að svara fyrir það?“

skrifar Guðrún Sverrisdóttir í grein sinni sem lesa má í heild sinni á vef Kjarnans.