Guðrún Runólfsdóttir er 23 ára gömul og búsett á Selfossi með eiginmanni sínum og syni. Guðrún er förðunarfræðingur að mennt og er mjög virk á samfélagsmiðlum. Guðrún er einnig geðsjúklingur, en hún er greind með geðhvörf og átröskun og hefur þurft að ganga í gegnum ýmislegt í lífinu.
Guðrún ákvað að vera mjög opin með andleg veikindi sín alveg frá upphafi og hefur talað opinberlega um þau í mörg ár. Nýlega fann hún fyrir mikilli þörf til þess að opna umræðuna um fæðingarþunglyndi, en það er mikið algengara en fólk gæti haldið.
Sængurkvennagrátur er mjög algengur hjá konum eftir barnsburð en það gerist þegar líkaminn losar sig við hormóna frá meðgöngunni og konur eiga það til að gráta mikið yfir minnstu hlutum. Hins vegar hættir sængurkvennagrátur fljótlega og vanlíðanin með. Guðrún sannfærði sjálfa sig um að hún væri með sængurkvennagrát og vildi ekki viðurkenna fyrir sjálfri sér né öðrum að hún væri í raun með mjög alvarlegt fæðingarþunglyndi.
Þunglyndið var hins vegar orðið nokkuð augljóst fyrir þá sem stóðu henni næst og áttuðu þau sig á því að vandamálið var stærra heldur en Guðrún réði við. Á endanum fór hún inn á geðdeild og leitaði sér hjálpar.
Guðrún skammaðist sín mikið fyrir líðanina og var rosalega hörð við sjálfa sig þar sem hún var með heilbrigt barn í höndunum og „átti“ þess vegna að vera hamingjusöm.
Guðrún tók sig til á dögunum og tók upp myndband þar sem hún ræðir á opinskáan hátt um líðan sína eftir fæðingu þegar versta fæðingarþunglyndið stóð yfir og er myndbandið vægast sagt tilfinningaþrungið. Henni þykir gott að geta deilt reynslu sinni með öðrum og þannig hjálpa vonandi einhverjum sem eru að ganga í gegnum það sama. Hún er handviss um að það að tala opinskátt um veikindi sín hjálpi öðrum og einnig hefur það gefið henni mikið og hjálpað henni í batanum.
Guðrúnu líður mjög vel í dag, er almennt í mjög góðu jafnvægi, en á að sjálfsögðu slæma daga inn á milli og þarf virkilega að gæta sín að ofgera sjálfri sér ekki.
„Fyrsta skrefið í átt að betri líðan er að viðurkenna vandamálið fyrir sjálfum sér, næsta skref er að segja einhverjum frá og síðast en ekki síst, er að fá fagfólk til þess að aðstoða sig við að ná bata. Aldrei missa vonina, þér mun líða betur þrátt fyrir að þú sjáir það ekki núna.“
Hér fyrir neðan má sjá myndbandið sem Guðrún tók upp.
Hægt er að fylgja Guðrúnu á þessum samfélagsmiðlum :
