Þegar ég var yngri virtist íslenskt samfélag undirlagt óþekkum konum. Seint á níunni man ég eftir kaffibrúsakörlum fussandi yfir kvennalistakonum. Ég var auðvitað bara krakki og fannst svolítið merkilegt að konur væru að velja að vera eitthvað annað en að verða poppstjörnur og fegurðardrottningar.

Ég man eftir fyrsta foreldrafundinum sem ég sótti sem grunnskólanemi á fyrsta ári í Þorpinu á Akureyri. Mér fannst gaman í skólanum, ég hafði áhuga á námsefninu og ég var í bekk með besta vini mínum. Nánustu vinirnir á þessum tíma voru allir strákar og ég var í slagtogi með þeim í frímínútum og

Glæsilegur kvennafrídagur er að kvöldi kominn. Tugþúsundir kvenna og kvára þyrptust niður á Arnarhól og Lækjartorg, og jú, einhverjir karlar voru líka í hópnum til að sýna samstöðu. Dagur sem byrjaði dimmur og blautur reif af sér skýjahuluna og sólin baðaði tugþúsundir með geislum sínum. Slíkur er

Eftir áralangar umræður hefur þýska ríkisstjórnin loksins samþykkt lög sem kveða á um að í stjórnum fyrirtækja, sem eru með fleiri en þrjá stjórnarmenn, verði að minnsta kosti ein kona að sitja. Jafnaðarmenn, sem mynda ríkisstjórn með Kristilegum demókrötum, flokki Angelu Merkel kanslara, hafa