Minnihlutinn á Alþingi, sem löngu er orðinn landskunnur fyrir moðreyk sinn og muldur, óttast ekkert meira en framtíðina. Hann óskar þess heitast í ræðu og riti að fortíðin hafi betur gegn samtímanum og Ísland fari að gildum gamla tímans, hvort heldur það varðar kvenfrelsi eða kynvitund. Og allt

Öfgafyllsta afturhaldið á Alþingi landsmanna er óttaslegið. Hræðsla þess við fjölbreytileikann í samfélaginu er svo yfirgengileg að leggja þarf sérstaka fæð á fána sem blakta við hún. En auðvitað er þetta helst og mest til heimabrúks. Það þarf að næra áhyggjur innvígðra sem telja að sótt sé að

Í huga afturhaldssamra hægrimanna – og jafnvel líka í þönkum forhertustu frjálshyggjumannanna – er vart eða ekki hægt að tala um samfélög, og frægar eru yfirlýsingar þeirra í þá veru að þjóðir séu ekki til, og þar af leiðandi geti þær ekki átt neitt saman. Mannheimar séu samsafn einstaklinga og

Þótt vissulega séu það vonbrigði þarf enginn að furða sig á því að Evrópusambandið skuli nú hafa gripið til verndaraðgerða fyrir kísiljárniðnað sinn, án þess að undanskilja Ísland og Noreg, sem þó eru inni á innri markaði ESB. Alþjóðlegt viðskiptaumhverfi hefur gerbreyst á nokkrum mánuðum í kjölfar

Allt áhugafólk um bættan hag íslenskra afturhaldsafla, ætti að hafa verulegar áhyggjur af gamla íhaldsflokknum sem lengst af lýðveldissögunni hefur setið að völdum. Svo erfiðlega hefur honum gengið að sætta sig við fyrstu hreinu valdaskiptin í landinu, sem sögur fara af, að líkja má við pólitískt

  Það óhuggulegasta við hálfrar aldar afmæli kvennabaráttunnar á Íslandi á þessu herrans ári, sem nú lyftir sólu, er að það hallar jafnt á mannúðina og réttlætið. Slík er öfugþróunin. Og afturkippurinn er áþreifanlegur. Eða öllu heldur hrollvekjandi, svo kaldan sláttinn leggur niður hryggsúluna.

Sú var tíðin að Sjálfstæðisflokkurinn átti hægri væng stjórnmálanna á Íslandi með húð og hári – og raunar svo mjög að hann þurfti ekki að hafa áhyggjur af fylgi sínu. Það skilaði sér í kjörkassana í hverjum kosningunum af öðrum eins og hver önnur ósjálfráð hreyfing. Og eftir stóð pattaralegur