Svarthöfða finnst sniðugt að setningin „það má ekkert lengur“ heyrist í hvert sinn sem eitthvað er gagnrýnt. Í hvert sinn sem réttlætisriddararnir móðgast fyrir hönd annarra. Steininn tók úr í þessum efnum að mati Svarthöfða í vikunni þegar að einföld skopmynd setti allt á annan endann.

Skopmynd Morgunblaðsins hristi svo upp í fólki að það lá við að þræða ætti teiknarann upp á tein, stinga epli í munninn á honum og grilla hann jafnt og þétt við lágan hita á meðan mölbúarnir bentu og tístu. Slík var geðshræringin. Myndin var víst transfóbísk – holdgervingur forréttindavímunnar sem allir miðaldra, hvítir karlar svífa brosandi um í.

Svarthöfði skiptir ekki oft skapi. Svarthöfði er oftast bara frekar hress og kippir sér lítið upp við rétttrúnaðinn sem ætlar hér allt lifandi að drepa. En þessi múgæsing út af skitinni skopmynd gerði Svarthöfða hvumsa. Grín er eitt öflugasta vopnið í baráttu við ill öfl. Grín hefur verið notað frá örófi alda til að benda á óréttlæti, níða skóinn af valdafólki og afhjúpa fáránleika lífsins. Það má allt í gríni. Eða hvað?

Svarthöfði veit varla hvað transfóbía er, hvað þá að hann gæti lesið slíka fóbíu út úr skítsæmilegri skopteikningu í nú musteri Miðflokksins. Svarthöfði veit bara að samfélagið er vissulega á villigötum þegar að grín er orðið að alvöru og alvaran er orðin grín. Þá fyrst fer Svarthöfði að óttast um framtíð sína og íhuga að hugsanlega sé bara betra að smíða sér fleka til að dóla um höf heimsins frekar en að lifa í samfélagi mannanna. Langt, langt í burtu frá hrópum og heykvíslum við hringborð rétttrúnaðar.