Það er tvennt sem Svarthöfði er með bráðaofnæmi fyrir í þessu lífi; sólbaði og forræðishyggju. Svarthöfði hefur því eytt bróðurpartinum af þessu vori og sumri í andnauð, með bólgin augu og í hreint út sagt afleitu skapi.

Það var ekki nóg að fylgjast með manni og öðrum rífa sig úr fötunum um leið og fyrstu sólarglæturnar létu sjá sig heldur þurfti Svarthöfði að umbera hálfnakið, illa lyktandi og óaðlaðandi fólk hvar sem hann kom. Loksins þegar að fallega silfurgráu skýin létu sjá sig með tilheyrandi vætu og melankólískri fegurð dundi annað áfall yfir.

Bévítans forræðishyggjan lét á sér kræla og reis eins og Ketos upp úr sjónum. Allt í einu fannst forræðispésunum sniðugt að setja á sykurskatt, því það hafði virkað svo svakalega vel fyrir nokkrum árum. Svarthöfði er kannski ekki í besta forminu en þarf enga pólitíkusa til að segja sér að grennast. Svarthöfði grennist bara ef hann nennir. Svarthöfði var líka alinn upp á kandís og kókópöffs og lifir enn ágætislífi.

Svarthöfði sér bara eitt í stöðunni – að hamstra hvers lags lakkrísdrullu, gelatíngums og súkkulaðisull sem hann finnur og selja á svarta markaðinum. Ekki má gleyma kolsvörtum drykki Guðanna sem Svarthöfði getur alls ekki verið án.

Svarthöfði veltir fyrir sér hvenær fyrrnefndir forræðispésar ætla að fatta að þetta plan þeirra gengur bara alls ekki upp, ekki frekar en borgarlína og ísbjörn í Húsdýragarðinn. Þegar þú bannar Svarthöfða að gera eitthvað þá streitist hann á móti. Gerir uppreisn. Og í þessu tilfelli – verður spikfeitur.