Kristín Anna Jónasdóttir, Miss Cosmo Iceland 2025, hefur stigið fram og lýst því hvernig hún endaði án stuðnings í fegurðarkeppni í Víetnam, hvernig hún var fengin til að samþykkja íþyngjandi samningsskilmála og hvernig þátttakan í fegurðarkeppninni hefur valdið henni tjóni upp á rúmlega milljón. Þetta kemur fram í yfirlýsingu Kristínar sem birtist á Instagram í gær þar sem hún fer hörðum orðum um fyrirtækið sem stendur á bak við Ungfrú Ísland, MUI ehf., og framkvæmdastjóra þess, Manúelu Ósk Harðardóttur.
Ljóst er að keppendur í Ungfrú Ísland árið 2025 hafa ekki allir verið sáttir við reynslu sína en sigurvegari keppninnar, Helena Hafþórsdóttir O’Connor, lýsti því yfir í desember að hún hefði slitið öllum tengslum við keppnina.
Sjá einnig: Uppnám í Ungfrú Ísland: „Get ekki lengur setið undir þessari framkomu“
Nú hefur Kristín stigið fram og sakað MUI ehf. um að hafa látið hana afskiptalausa en svo reynt að koma í veg fyrir að hún tjáði sig um reynslu sína.
„Reynsla mín af samstarfi við Ungfrú Ísland, MUI ehf., er eitthvað sem ég myndi aldrei vilja sjá aðra konu ganga í gegnum,“ skrifar Kristín í langri yfirlýsingu þar sem hún rekur að frá upphafi hafi hún tekið hlutverki sínu sem Miss Cosmo Iceland mjög alvarlega enda taldi hún að keppnin snerist um valdeflingu kvenna. Þegar kom að því að keppa í alþjóðlegu keppninni sem fór fram í Víetnam áttaði Kristín sig á því að hún stæði í raun ein. Hún lagði sjálf út fyrir keppnisgjaldinu sem nam 370 þúsund krónum, borgaði flugið sitt sjálf sem kostaði um 570 þúsund krónur og loks borgaði hún sinn eigin ferðakostnað, fatnað og annað sem tengdist þátttökunni. Hún var send ein til Víetnam og sá að mestu sjálf um öll samskipti tengd keppninni, samskipti við styrktaraðila og annað sem tengdist undirbúningi þátttöku hennar.
„Með tímanum varð mér ljóst að ég var í raun að takast á við þetta ferli að öllu leyti ein. Ég fann oft fyrir mikilli pressu og stóran part af þessu ferli fannst mér ég vera „gangandi á glerbrotum“ og oftar en ekki mjög óörugg í samskiptum við framkvæmdastjóra MUI ehf.
Raunin var sú að ég stóð í þessu ferli nánast ein frá upphafi til enda eins og fyrr segir. Ég fékk hvorki þann stuðning, leiðsögn né eftirfylgni sem ég hefði talið eðlilegt, í eins krefjandi umhverfi og raun bar vitni. Ég bar alla ábyrgð á verkefni sem átti að vera unnið í sameiningu við MUI ehf., að mér best vitandi.“
Eins og áður segir steig sigurvegari keppninnar, Helena Hafþórsdóttir O’Connir, fram í desember og sleit tengsl sín við bæði MUI ehf. og Ungfrú Ísland. Þegar þetta átti sér stað var Kristín Anna stödd úti í Víetnam. Hún segir að MUI ehf. hafi lagt hart að henni að skrifa undir yfirlýsingu um að Helena væri að ljúga. Kristín hafði verið upptekin á þessum tíma og vissi ekki um hvað málið snerist en hún segir að MUI ehf. hafi gefið til kynna að ef hún myndi ekki skrifa undir þá væri hún ekki hluti af teyminu. Verandi alein í Víetnam taldi Kristín sig ekki hafa um annað að velja en að skrifa undir svo hún yrði ekki alfarið yfirgefin í ókunnugu landi.
Fjölskyldu Kristínar fannst þó skrítið hvað hún hefði í raun fengið lítinn stuðning og hafði móðir hennar samband við Manúelu og fékk þá þau svör að þar sem Kristín Anna væri 24 ára gömul gæti hún bara séð um sig sjálf.
Kristín hefur nú ákveðið að afsala sér titlinum geðheilsu sinnar vegna. Í kjölfarið fékk hún kröfu um að greiða 250 þúsund krónur til MUI ehf. fyrir að slíta samningnum. Kristín telur þetta ósanngjarna kröfu enda byggi hún á samningi sem hún fékk ekki tíma til að kynna sér og þurfti að skrifa undir í miðri myndatöku.
„Um er að ræða verulega íþyngjandi samningskvaðir. Sem dæmi má nefna að MUI ehf. áætlar sér 30% tekna af fyrirsætustörfum titilhafa meðan samningur er í gildi, sem má teljast eðlilegt að því gefnu að fyrirtækið útvegi verkefni. Um leið er í samningnum lagt bann við að fara í samstarf við aðra samstarfsaðila án samþykkis fyrirtækisins. Þá gerir samningurinn einnig ráð fyrir 20% þóknun af öllum tekjum vegna fyrirsætustarfa titilhafa eftir að ferlinu er lokið, án nokkurra tímamarkana. Loks segir í samningnum að komi til riftunar skuli greiða 250.000 kr. riftunargjald vegna kostnaðar sem lagt hefur verið út fyrir titilhafa.“
Telur Kristín að riftunargjaldið sé óeðlilegt þar sem engar forsendur séu fyrir því þegar titilhafi hefur lagt út allan kostnað sjálfur.
„Því hefur þessi krafa og framganga fyrirtækisins komið mér mjög á óvart og tel ég þetta óeðlilega kröfu. Þá fékk ég í innheimtubréfi boð um að ef ég myndi ganga að þessum kröfum myndi fyrirtækið falla frá kröfu um skil á „öllum verðlaunum og styrkjum sem titilhafi hefur fengið í hendur“, sem er einkar sérkennilegt þar sem ég fékk ekki í hendur neina styrki eða verðlaun á tímabilinu.
Samhliða þessu var mér einnig kynnt þagnarskyldusamkomulag sem ég var beðin um að undirrita til að ljúka málinu á milli beggja aðila. Samkvæmt því hefði mér meðal annars verið óheimilt að tjá mig opinberlega um mína eigin reynslu, sem og að taka þátt í umræðu um Ungfrú Ísland, MUI ehf. Ég taldi mig ekki geta fallist á slíkt, þar sem undirritun þess hefði í raun þýtt að ég gæti ekki sagt frá minni eigin upplifun. Að mínu mati sýnir þetta skýrt að vilji var til staðar til að takmarka það sem mætti koma fram opinberlega, þar á meðal mína eigin upplifun af samstarfinu.“
Kristín hefur ákveðið að greiða riftunargjaldið til að ljúka málinu, en segist þó vera það þvert um geð. Hún deilir nú sögu sinni svo að aðrar konur geti tekið upplýsta ákvörðun um þátttöku í Ungfrú Iceland og vonandi forðast að lenda í sömu sporum og Kristín.
„Þessi reynsla hefur verið mér mjög þungbær og á köflum mjög sár. Ég lagði mikið af sjálfri mér í þetta verkefni, bæði fjárhagslega, andlega og persónulega, og ég trúði því að ég væri virkilega að taka þátt í vettvangi sem stæði fyrir sanna valdeflingu kvenna, en svo var ekki.“
View this post on Instagram
