Það er varla forsvaranlegt annað en að bíða með hótelbyggingu í Lækjargötu nú þegar koma undan fyrirhuguðum byggingareit merkar fornminjar frá landnámsöld. Það er ekki eins og þessi þjóð sé auðug af minjum af þessu tagi. En þarna höfum við leifar af fornum bæ, að því er virðist nokkuð veglegum, sem hefur staðið milli Tjarnarinnar og sjávar. Og eins og Adolf Friðriksson, forstöðumaður Fornleifastofnunar Íslands, segir er þarna vísbending um að verið hafi fleiri bæir og fjölbreyttari byggð í Reykjavík á landnámsöld en áður hefur verið talið. Kannski einhvers konar þorp?

Líkt og Guðmundur Magnússon, blaðamaður og sagnfræðingur, skrifar er kannski ekki ástæða til að fara strax að fabúlera um Ingólf og Hallveigu í þessu sambandi. Hins vegar eru þarna minjar frá upphafi byggðar í Reykjavík og á Íslandi sem ætti að vera sjálfsagt að varðveita. Tilhugsunin um að byggja stórhýsi þarna ofan á virkar fráleit. Kannski mætti hanna húsið þannig að bæjarrústirnar yrðu huti af því, eins og gert var í Aðalstræti þar sem er forn bær í kjallara hótels – en þó finnst manni engin sérstök reisn yfir því.

Aðalatriðið núna ætti að vera að fornleifafræðingar fengju nægan tíma til að rannsaka bæjarstæðið og svæðið í kring. Iðnaðarbankahúsið á að rífa, grunnurinn undir því er mjög djúpur svo þar er varla neitt að finna. Hins vegar er spurning með bílastæðið hinum megin við bankann, sem veit að Vonarstræti. Menn eiga líka að fá tíma til að ákveða hvort minjarnar séu svo merkar að rétt sé að gera þær sýnilegar öllum almenningi og það til frambúðar. Slíkt myndi styrkja borgarmyndina í Reykjavík miklu fremur en nýtt hótel.

Það er spurning hvort borgin þurfi að grípa inn í með einhverjum hætti og þá með atbeina Þjóðminjasafnsins. Og svo má ekki gleyma því að sjálfur forsætisráðherrann, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, hefur mikinn áhuga á verndun gamalla húsa og minja.

Fornleifauppgröfturinn í Lækjargötu – myndin er tekin núna áðan.