Þegar Framsóknarflokkurinn var kosinn til valda var það í kjölfar háværrar umræðu um afnám verðtryggingar. Nú er staðan sú að forsætisráðherrann vill ekki mæta niður á Alþingi til að ræða verðtrygginguna.

Í þessu fólust náttúrlega fyrirheit um laga vaxtakjörin á Íslandi – þau eru algjörlega fráleit. Sturluð.

Þar kemur aðallega tvennt til, óstöðugleiki sem stafar ekki síst af örmyntinni íslenskri krónu og græðgi og sjálftaka fjármálastofnana.

Þetta er hugsanlega versti sjúkleiki íslenska hagkerfisins og það er skrítið að líkast er að stjórnarflokkarnir hafi gefist upp á því verkefni að koma vöxtunum í viðunnandi  horf.

Sjálfstæðisflokkurinn mun lýsa því yfir á landsfundi um helgina að hann sé hættur að leita nýrra leiða í gjaldmiðilsmálum, það stendur til að taka aftur samþykkt þess efnis. Framsókn mætir ekki í umræðuna.

Stundum segja einstök dæmi meira en þúsund orð. Eftirfarandi Facebook-færsla eftir Sigurð Ragnar Eyjólfsson, fyrrverandi landssliðsþjálfara kvenna í knattspyrnu, hefur vakið mikla athygli:

Var að fá bréf frá bankanum mínum í Noregi sem ákvað að lækka vextina á húsnæðisláninu mínu í þriðja skipti síðan í apríl, að þessu sinni niður í 2.15% óverðtryggða breytilega vexti. Sambærilegt húsnæðislán í Landsbankanum er á 7% vöxtum.

Segjum að lánsupphæðin sé 20 milljónir til 25 ára, þá verður mánaðarleg greiðsla 141.476 kr á Íslandi en 87.603 kr í Noregi, munar semsagt 53.873 kr á mánuði á afborguninni.

En í Noregi myndirðu reyndar fá 9.850 kr endurgreiddar frá skattinum (27% af vaxtargreiðslum ársins eru endurgreiddar til fólks í Noregi) svo í raun munar um 63.000 krónum á mánuði á mánaðarlegri afborgun eða um 756.000 krónum á ári eða 18.9 milljónum á þessum 25 árum.

Lántökugjaldið á Íslandi er svo miklu hærra en í Noregi. Það má því segja að miðað við vaxtastig landanna í dag þá er 20 milljón króna lán til 25 ára 19 milljón krónum dýrara á Íslandi en í Noregi.

Svo segir einn talsmaður ríkisstjórnarinnar að ekki sé lengur ástæða til að flytja til Noregs. Jæja, er það?