Flest bendir til þess að Grikkir muni segja nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni á sunnudag. Maður finnur samt að margir vita ekki almennilega hvað er verið að kjósa um og vita enn ekki hvað þeir ætla að kjósa. Þeir horfa á mann spurnaraugum – og maður horfir spurnaraugum á móti.

Tsipras forsætisráðherra liggur víða undir ámæli fyrir að ætla að skýla sér á bak við þjóðernishyggjuna sem er sterkt afl í Grikklandi, nú þegar honum hefur mistekist að semja við Troikuna svokallaða eins og hann sagðist ætla að gera. Hann leggur sjálfan sig að veði, segist ætla að segja af sér ef svarið í þjóðaratkvæðagreiðslunni verður já.

Kjósendur hér hljóta að spyrja – snýst þetta þá um Tsipras?

En örvæntingin skín í gegn. Nú er Tsipras að reyna að fá Troikuna til að fallast á að veita Grikkjum nýtt neyðarlán, þegar aðeins nokkrir tímar eru í greiðslufall. Ráðherrar í ríkisstjórn hans og þingmenn úr röðum Syriza eru alls ekki á einu máli.

Líklega verður svarið frá Evrópu nei. Maður hefur heyrt marga hér tala um að nú muni Bandaríkjamenn stíga inn og heimta að málinu verði kippt í liðinn, annars verði Grikkland ofurselt Rússum og Kínverjum. Það er veik von. Grikkir ofmeta kannski geópólitíska stöðu sína. Hins vegar er Grikkland nú skyndilega orðið heilagur málstaður fyrir villta vinstrið í Evrópu.

Gríski seðlabankinn er farinn að undirbúa skipti yfir í drökmur. Nú hefur fólk ekki fé milli handanna þótt það eigi evrur í bönkum. Þeim verður breytt yfir í drökmur, gengi þeirra mun hrynja strax og bankainnistæður þurrkast út.

Það vantar ekki bara fé í bankana, heldur hafa líka verið biðraðir á bensínstöðvum. Það verður kannski ekkert fé til að flytja inn eldsneyti. Einn fréttaskýrandi segir að Grikkir muni láta sig hafa þetta og samt segja nei – sá vill meina að Grikkir kenni útlendingum alltaf um vandræði sín enda innræti menntakerfið þeim þjóðrembu.

Þeir muni jafnvel halda áfram að segja nei þegar kaffið þrýtur – sem er nánast óhugsandi fyrir Grikkja.