Eins og ég hef oft sagt, í sjálfu sér er ekkert að því að Íslendingar veiði hvali ef veiðarnar eru sjálfbærar, ganga ekki á hvalastofna.

En á móti kemur að hvalveiðum virðist haldið úti af dæmalausri þrjósku sem snýst aðallega um að sýna að við „megum þetta“.

Um daginn voru Japanir dæmdir til að stöðva hvalveiðar sínar. Á sama tíma laumaðist flutningaskip frá Íslandi með hvalkjöt til Japans – kjöt sem er afar erfitt að selja.

Þetta er eiginlega bara skringilegt.

Nú áréttar Bandaríkjastjórn að hún setji sig upp á móti hvalveiðum Íslendinga, þá er aðallega um að ræða veiðar á stórhvelinu langreyði.

Viðbrögðin eru þau að Bandaríkjamenn veiði meiri hval en Íslendingar. Það er reyndar ekki alls kostar rétt. Og hvalveiðar í Bandaríkjum eru aðallega veiðar frumbyggja – við getum ekki haldið slíku fram á Íslandi. Hvalveiðar eiga sér í raun litla sögu eða hefð meðal þjóðarinnar.

Og það er líka sagt, eins og stundum heyrist, að næst muni þeir banna okkur að veiða þorskinn.

Það er auðvitað bara mælskubragð – eitthvað sem er sagt í hita leiksins. Víglínan um þorskveiðar er ekki dregin í gegnum hvali.

Eitt má benda á í þessu sambandi, nauðsynina á að styrkja tengsl Íslands við Bandaríkin. Þau hafa verið lítil og léleg um nokkra hríð.

Ástæðurnar eru meðal annars hvalveiðarnar, ergelsi íslenskra stjórnvalda yfir brottför varnarliðsins og framganga forseta Íslands sem tókst að móðga bandarískan sendiherra þannig að olli hneyksli.

En ef Íslendingar ætla að spila frjálsan leik í alþjóðamálum, tilheyra ekki Evrópusambandinu, heldur reiða sig á tvíhliða samskipti, þá er vinátta við Bandaríkin afar mikilvæg. Hún var eitt sinn kjöfestan í utanríkispólitíkinni. Nú er utanríkisstefnan svolítið eins og þjóðin sé á reki úti í hafi. Ætli menn að leika sér að eldinum og halda áfram að vingast við Rússa og Kínverja og despótismann þar,  þá er vissara að hafa líka ræktað tengslin við Bandaríkin.