Viðskiptabann á Kúbu hefur náttúrlega verið galið lengi. Það er vonum seinna að Obama stígur skref til að aflétta því.

Kúba getur ekki ógnað neinum. Kommúnistarnir þar hölluðu sér að Sovétríkjunum á sínum tíma, og upp úr sauð rækilega á tíma Kúbudeilunnar sem snerist um kjarnorkuvopn og þegar furðulegur söfnuður gerði innrás í Svínaflóa. Þetta var á þeim tíma að Kalda stríðið var hvað klikkaðast.

Nú er Kúba eins og safn um þjóðfélagstilraun sem misheppnaðist. Þar ríkir enn talsverð kúgun í anda kommúnisma, fólk er bláfátækt og innviðir að hruni komnir – en túristar flæða inn til að skoða eða til að njóta sólar og stranda.

Um tíma átti Kúba bakhjarl í Venesúela. Nú er Chavez dauður og olíugróðinn minni en fyrr. Venesúela á við mikil vandamál að stríða. Þá birtist fréttin um að Bandaríkin og Kúba taki aftur upp stjórnmálasamband. Þetta eru stórfréttir sem munu hafa miklar breytingar í för með sér. Líklegt er að atburðarásin verði hraðari en nokkurn órar fyrir – þannig er það yfirleitt þegar slíkir múrar hrynja.

Innan tíðar verður hægt að fljúga frá Bandaríkjunum til Kúbu. Frá Flórída er örstutt þangað yfir – það er líka hægt að sigla. Bandaríkjamenn flykkjast til Kúbu – þeir byggja hótel og stofna veitingahús. Kúba breytir um svip – Havana verður ekki lengur safn um suðræna útgáfu af kommúnismanum. Þeir sem vilja upplifa það þurfa að drífa sig. Eftir áratug verður Kúba komin nær því að verða 51. ríki Bandaríkjanna.

Götumynd frá Havana.