Eitt einkenni nútímans er hvernig bankar og fjármálastofnanir hafa náð að smeygja sér inn á öll svið þar sem fjármunir skipta um hendur. Núorðið þurfum við öll að leggja launin okkar inn á bankareikninga – ég man þá tíð að fólk gat farið til féhirðis og fengið kaupið borgað út í seðlum. Það þurfti semsagt aldrei að koma í banka.

Nú borgum við færslugjöld fyrir allt sem gert er í bönkum – í sumum tilvikum þurfum við meira að segja að borga fyrir að taka út okkar eigin peninga!

Í raun nær þar ósvífni ákveðnum hápunkti.

Og svo eru það kreditkortin. Við teljum öll að það sé partur af lífsgæðum að vera með þau, en veltum minna fyrir okkur kostnaðinum og hvernig við erum búin að hleypa bönkum í fjármuni okkar í hvert einasta skipti sem við notum fé.

Arnar Sigurðsson skrifar stutta en hnitmiðaða grein um þetta hér á Eyjuna undir yfirskriftinni Borgun margborgar sig:

Þó að sala Landsbankans á Borgun sé undarleg, ættu landsmenn frekar að velta fyrir sér hvað greiðslumiðlun, sem í eðli sínu er færsla úr einum gagnagrunnsdálki í annan, raunverulega kostar. Kaupmenn eru rukkaðir um heiftarlegt prósentuálag, leigu á posavélum og neytendur borga árgjald fyrir kort osfrv. Rúsínan í pylsuendanum er svo gengismunur upp á kr. 4,30 á hverja Evru með svokölluðu ,,MasterCard gengi“! Greiðslumiðlun ætti að kosta eitthvað meira en að senda tölvupóst en þó vart mikið meira.

Arnar birtir þessa mynd til áréttingar: