Björgólfur Thor Björgólfsson lýsir sjálfum sér sem samningafíkli – deal junkie.

Þetta er annað orð yfir spákaupmennska eða hreinlega braskara.

Það  er hreinskilnislegt hjá Björgólfi að tala um sjálfan sig með þessum hætti. Braskarar eru meinsemd í alþjóða hagkerfinu – og því miður eru það þeir sem hafa orðið ofan á frá og eru á sinn hátt að eyðileggja kapítalismann innan í frá. Þeir eru verstu óvinir hans.

Við lifum líkt og risastóru spilavíti. Spákaupmennskan tekur ekkert mið af hag fólks eða fyrirtækja.

Svo er Björgólfur búinn að finna ýmis atriði til að afsaka stjórn þeirra feðga, Björgólfs eldri og hans á Landsbankanum.

Það var í raun týpískt braskdæmi – eða samningafíkn, eins og Björgólfur kýs að kaupa það.

Íslenskur ríkisbanki er keyptur, hann er gíraður upp út fyrir allt sem skynsamlegt getur talist – og stórum fjárhæðum veitt til samningafíklanna.

Skítt með að bankinn hafi verið ein undirstaða íslensks samfélags og þúsundir Íslendinga hafi reitt sig á að hann væri heilbrigður.

En Björgólfur veit hverjum þetta var að kenna. Það var „íslenska kerfið“, það „tók“ meira að segja pabba hans „niður“. Það hefur líklega neytt upp á hann allar þessar skuldir, þegar það var búið að láta hann hafa banka á spottprís og útvega lán fyrir honum.

Björgólfur segir þó hreinskilnislega – í viðtali sem virkar nánast eins og skopstæling bæði vegna hugmyndanna og orðfærisins – að það hafi verið mistök hjá sér að „fara aftur inn í Ísland“.

Það eru mjög margir sammála því.