Góður vinur minn sem veit margt um sögu kalda stríðsins tjáir mér að fram til 1968 hafi birst örfáar málsgreinar í Þjóðviljanum þar sem Sovétríkin voru gagnrýnd. Það tíðkaðist semsagt eiginlega ekki.

Hins vegar var eytt ótal dálksentímetrum í að skammast yfir því hvað væru til sölu margar tegundir af kexi í verslunum.

Þjóðviljanum var í nöp við kaupmenn og honum fannst alveg óþarft að hafa mikið úrval. Það átti heldur ekki að eyða dýrmætum gjaldeyri í innflutning.

En nú lifum við á allt öðrum tímum. Úrvalið er svo mikið að það getur gert mann ringlaðan – sumar vöru koma og hverfa svo jafnskjótt aftur.

Ég hef til dæmis séð dádýrakjöt í búðum í Reykjavík, zebrahestakjöt og kengúrukjöt – allt reyndar gaddfreðið ofan í frystikistu.

Aldrei hefur mér dottið í hug að smakka neitt af þessu. Það er kannski jafn gott, því nú kemur fram í fréttum að heildsala í Garðabæ hefur verið að reyna að selja okkur gamalt kengúrukjöt. Fengið senda kengúru alla leið frá Ástralíu og límt yfir pökkunardaginn.

Hvern langar í gamla kengúru?