Nú þykja þetta kannski fjarska smáborgaraleg viðhorf – og maður sér víða á netinu að þau eiga ekki alls staðar upp á pallborðið.

En tökum til dæmis svokallaða skráarskiptisíðu sem nefnist deildu.net. Á þessari síðu hefur meðal annars verið hægt að ná í stolið efni. Við höfum dæmi um að íslenskir þættir og kvikmyndir sem eiga njóta höfundarréttarverndar er hlaðið niður í tugþúsundatali í gegnum svona síður.

Þetta er auðvitað hreinn þjófnaður og ekkert annað.

Maður heyrir þau rök, ekki síst hjá Pírötum, að ekki þýði að loka svona síðu – hún fari þá bara eitthvað annað.

En það er auðvitað fals, við hættum ekki að fara eftir lögum þótt einhverjir komist upp með að brjóta þau.

Við leyfum ekki hraðakstur þótt við vitum að margt fólk stundar hann – án þess að lögreglan nái að handsama það.

Og reyndar segir í þessari frétt á vef Rúv að bönn virki gegn deilisíðum eins og Piratebay.

Annað mál er lokun á íslömsku öfgasamtökin Isis sem notuðu íslenskt lén til að vista netsíðu. Þessu hefur líka verið mótmælt – í nafni tjáningarfrelsis.

Og svo er líka sagt að þau fari bara eitthvað annað með vef sinn. Það má vera.

En þetta er samt frekar einfalt – við eigum ekki að leyfa fasista, ofbeldismenn og morðhunda í íslenskri lögsögu.

Ekki verður betur séð en að hér eigi við eftirfarandi ákvæði um tjáningarfrelsi úr stjórnarskránni:

Tjáningarfrelsi má aðeins setja skorður með lögum í þágu allsherjarreglu eða öryggis ríkisins, til verndar heilsu eða siðgæði manna eða vegna réttinda eða mannorðs annarra, enda teljist þær nauðsynlegar og samrýmist lýðræðishefðum.

Í þessu öllu felst misskilinn fúndamentalismi, eins og engin lög og reglur megi gilda á netinu, það megi bara ekki trufla neitt – annars sé netið eiginlega bara ónýtt.