Nasa er ekki fyrsti skemmtistaðurinn í Reykjavík sem vekur söknuð hjá kynslóðinni sem stundar skemmtanalífið.

Hótel Borg var á sínum tíma frægur tónleikastaður – fékk sinn minnisvarða í kvikmyndinni Rokk í Reykjavík. Svo var lokað á rokkið á Borginni.

Gaukurinn var sömuleiðis orðlagður fyrir tónleikahald. Menn hafa oft reynt að vísa aftur í andann sem þar ríkti, en það hefur ekki tekist. Gaukurinn var barn síns tíma.

Og svo var það Sirkus sem var vinsæll staður um tíma – eftirsjáin eftir honum var svo mikil að hann var endurreistur sem listaverk á sýningu í London.

En frægastur allra þessara staða var þó Glaumbær. Þetta var stór skemmtistaður, á mörgum hæðum, og þótti henta sérlega vel til tónlistarflutnings. Frægast er þegar Led Zeppelin kom þangað og heyrði Trúbrot spila. Eiginlega er ekki hægt að slá það út. Glaumbær lifir enn í lagi sem hljómar svo:

„Og Glaumbær brann/og fólkið fann/sér annan samastað./Í hugum margra/var þá brotið blað.“

Reyndar voru þeir margir sem sættu sig ekki við örlög Glaumbæjar á sínum tíma. Það var meira að segja stofnuð svokölluð Glaumbæjarhreyfing. Einn af forystumönnum hennar var sjálfur Ólafur Ragnar Grímsson, sem þá var ungur pólitíkus í Framsóknarflokknum.

Ólafur var spurður um þetta í Vísi í janúar 1972 og sagði þá að ungt fólk hefði leitað til sín vegna Glaumbæjar og vegna þess að hann kenndi „í háskólanum og við Baldur [Óskarsson] höfum af ýmsum ástæðum haft tengsl við þetta popp-fólk, þekkjum það margt persónulega…“

Glaumbæjarhreyfingin hélt meira að segja baráttufund til að fá skemmtistaðinn endurreistan. Allt kom þó fyrir ekki, gamli Glaumbær hefur um langt árabil hýst Listasafn Íslands.

Rúnar Júlíusson í stuði á sviðinu í Glaumbæ.