Ólafur Ragnar Grímsson var mjög innundir hjá Eysteini Jónssyni þegar hann var í Framsóknarflokknum. Ólafur var afar metnaðargjarn ungur maður og stefndi hátt. Eysteinn var á bandi hans og vildi veg hans sem mestan í flokknum.

Svo kom Ólafur Jóhannesson til skjalanna. Hann þoldi ekki Ólaf Ragnar sem loks flæmdist úr flokknum. Staldraði við í Samtökum frjálslyndra og vinstri manna, en varð loks formaður Alþýðubandalagsins þótt stór hluti flokksmanna væri andsnúinn honum.

Þvínæst gerðist mikið kraftaverk. Ólafur var kjörninn forseti og þá mátti varla minnast á að hann hefði verið í pólitík áratugum saman. Það var svo mikil bannorð, að menn sem nefndu það voru úthrópaðir.

En nú er sagt að Ólafur sé aftur kominn heim í föðurhúsin. Framsókn lítur á hann sem sinn mann. Forsetinn mærir nýjan forsætisráðherra sem kemur úr Framsóknarflokknum og talar um hann eins og sé sköpunarverk sitt.

Sjálfstæðismenn tuða úti í hornum um að þurfi að breyta því sem segir í stjórnarskránni um valdsvið forsetans – en það mun Framsókn varla taka í mál.