Ríkisstjórnin hefur að sumu leyti styrkt stöðu sína eftir umræðuna um vantraustið í dag.

Umræðan var einstaklega slæm, full af heift og brigslyrðum, það var verið að gera upp kjörtímabilið – rétt eins og þetta væri Eldhúsdagsumræða.

En hún átti ekki að vera í dag, hún er á miðvikudaginn.

Atkvæðagreiðslan var líka að sumu leyti óskiljanleg, þingmenn sem eru á móti nýrri stjórnarskrá greiddu atkvæði með vantrausti sem er tilkomið vegna vanefnda við að koma á þessari sömu stjórnarskrá. Þetta er dæmi um rutlið sem hefur verið í þinginu lengi.

Spurning er, eftir atburði dagsins, hvort stjórnin geti látið slag standa og borið nýju stjórnarskrána undir atkvæði í þinginu?

Myndi þá verða sama staða og í dag – eða myndu einhverjir sem greiddu atkvæði móti vantraustinu skerast úr leik?

Með þessum hætti myndi ríkisstjórnin hverfa með „hvelli en ekki snökti“, svo vitnað sé í frægt kvæði.

Hugsanlega þyrftu stjórnarliðar að beita ráðum til að stöðva málþóf ef þessi leið yrði valin, það myndi valda uppnámi í þinginu, en yrði ekki endilega óvinsælt meðal kjósenda.

Þetta er semsagt einn möguleiki sem stjórnin hefur í málinu – staða stjórnarflokkanna getur tæplega versnað mikið miðað við afleita stöðu þeirra í skoðanakönnunum.

Hins vegar gæti þetta leitt til þess að meirihluti á næsta þingi teldi sig vera í fullum rétti að hunsa stjórnarskrárvinnuna – það kæmu ábyggilega fram ásakanir um ofbeldi og ofríki, að ríkisstjórn með svo nauman meirhluta og lítið fylgi eigi ekki að geta hagað sér svona í jafn stóru máli. Þannig að það er svosem ekki víst að þetta myndi færa þjóðina miklu nær nýrri stjórnarskrá.

Máski hafa stjórnarflokkarnir engu að tapa að láta sverfa til stáls?

En auðvitað myndi þetta þýða að stjórnin yrði að segja af sér ef hún tapar í þinginu og tekst ekki að koma stjórnarskránni í gegn – það gefur auga leið. Þar myndi nálægðin við kosningar engu breyta.