Nú, tveimur vikum eftir kosningar, í miðri ríkisstjórnarmyndun, eru menn farnir að tala um dökkar horfur í þjóðarbúskapnum.

Svona var ekki talað fyrir kosningarnar. Það var helst að Árni Páll Árnason reyndi það, en hann fékk lítinn hljómgrunn.

Staðan hefur samt varla breyst neitt að ráði. Það var vitað fyrir kosningarnar að skuldavandinn væri mjög erfiður viðfangs, að við yrðum að ná hagstæðum samningum við erlenda kröfuhafa, að krónan yrði að vera veik og að hagvaxtarhorfur væru ekki sérlega góðar. Viðmælendur mínir í Silfri Egils á sunnudag voru sammála um að þetta væru ekki ný tíðindi.

Það hentaði ekki að ræða þetta á tíma þegar lofað var skuldaniðurfellingum, skattalækkunum, auknu fé í heilbrigðisþjónustuna, meira fé til öryrkja og aldraðra og afnámi verðtryggingar.

En nú kveður semsagt við annan tón, stuttu áður en ný ríkisstjórn tekur þetta við. Maður hlýtur að spyrja hvort þetta sé spuni sem er hannaður til að draga úr væntingum?

Það gagnaðist síðustu ríkisstjórn ágætlega að benda á að ríkisstjórnin þar á undan hefði skilið allt eftir í rjúkandi rúst. Svo hætti það dálítið að virka. Eigum við von á því sama?