Það er ljóst að ef ekki væri svonefnd 5 prósenta regla myndu fleiri framboð ná mönnum inn á þing. Ábygglega Dögun og Lýðræðisvaktin, líklega fleiri.

Tilgangurinn með reglunni er væntanlega að koma í veg fyrir komi fram mikill fjöldi smáflokka og að auðveldara verði að mynda ríkisstjórnir.

Í jafn litlu landi og okkar er vandséð að sé nokkur þörf á þessu. Það verða alltaf til flokkar sem hafa miklu meira fylgi en hinir – og smáflokkar hafa ekki verið til neinna vandræða, nema síður sé.

Þannig að það er erfitt að verjast þeirri tilhugsun að þarna sé fjórflokkakerfið að verja tilvist sína.

Það sést líka glöggt þegar dregur nær kosningum. Þá eru stóru flokkarnir í því á fullu að reyna að sannfæra kjósendur um að þeir sói atkvæði sínu með því kjósa framboð sem óvíst er að nái mönnum á þing.

Kjósendur eru semsagt hvattir til að kjósa ekki samkvæmt sannfæringu sinni heldur taktískt.

Eins og staðan er virðast milli 10-12 prósent atkvæða ekki nýtast til að koma mönnum á þing. Þau falla á flokka sem verða undir fimm prósenta markinu.

Þetta er ansi há tala og hún hefur það í för með sér að 50 prósenta mörkin varðandi útdeilingu þingsæta liggja langt fyrir neðan 50 prósent í kjörfylgi. Tölfróðir menn geta fundið töluna, en meirihluti á Alþingi næst með sirka 45 prósentum atkvæða.

Þetta er eitt af því sem virðist óréttlátt í íslenska kosningakerfinu. Svo er annað óréttlæti sem alltaf blasir við. Það má sjá í þessu súluriti sem sýnir atkvæðafjölda bak við þingmenn eftir kjördæmum. Í kosningunum 2009 voru 4850 kjósendur bak við hvern þingmann í Suðvesturkjördæmi en í Norðvesturkjördæmi voru þeir 2366.