Mér heyrist að mörgum Sjálfstæðismönnum sé brugðið vegna könnunarinnar sem birtist í Fréttablaðinu í morgun. Þar er flokkurinn ekki með nema 23,8 prósenta fylgi, semsagt það sama og í síðustu kosningum.

Þeir bjuggust við meiru eftir atburðarásina sem fór af stað þegar Bjarni Benediktsson kom í frægt viðtal í sjónvarpið.

En kannski var Sjálfstæðisflokkurinn bara að finna botn sinn þessa daga – og hugsanlega er viðspyrnan ekki meiri.

Enn er flokkurinn undir Framsókn – það hefur verið nokkuð útbreidd skoðun að sjálfstæðismenn myndu þokast aðeins yfir á síðustu metrunum.

En kannski þarf það ekki að vera svo?

Í gær kom ég í Melabúðina sem oftar.

Fyrir utan hana stóð hinn geðþekki fréttamaður og framsóknarmaður Karl Garðarson og dreifði áróðursmiðum.

Þá kom keyrandi á stórum og dýrum bíl gömul kunningjakona mín úr Vesturbænum.

Hún er svo mikil sjálfstæðiskona að eitt sinn hefði maður jafnvel trúað henni til að ganga í einkennisbúningi frá flokknum, ef þeir hefðu á annað borð verið til.

Ég gantaðist með það hvort hún ætlaði ekki að taka við kosningamiða hjá Kalla. Stuttu síðar hafði Davíð Oddsson verið þarna á ferð og ekki viljað þiggja.

Þá kom sjálfstæðiskonan gallharða allmjög á óvart – hún lýsti því beinlínis yfir að hún ætlaði að kjósa Framsókn!

Og ég hugsaði, sem vonlegt var, að fylgi Sjálfstæðisflokksins væri kannski ekkert að fara upp ef hann væri búinn að missa þennan kjósanda.