Ég held það hafi lengi legið ljóst fyrir að ekki myndi takast að klára stjórnarskrármálið. Stjórnarflokkarnir hafa bara ekki viðurkennt það, en nú stígur Árni Páll Árnason skrefið.

Stærstu tímamótin í málinu voru í raun dómur Hæstaréttar sem ógilti kosninguna til stjórnlagaþings. Eftir það varð málið allt miklu erfiðara – og mótstaðan efldist til muna. Ríkisstjórnin var of sein að koma málinu á dagskrá og stjórnarandstaðan fór að nota það í pólitískum hráskinnaleik.

Áhuginn á því að breyta stjórnarskránni minnkaði verulega – Framsókn gekk alveg úr skaftinu. Margir sem hafa talað fyrir beinu lýðræði snerust gegn ferlinu – eins skrítið og það kann að virðast, því beint lýðræði er eins og rauður þráður í tillögum stjórnlagaráðs.

Og því fór sem fór.

Það getur liðið langur tími þangað til að verður samin ný stjórnarskrá – frekar virðist ólíklegt að næsta ríkisstjórn setji málið á oddinn.

Því miður hefur umræðan um stjórnarskrána verið frekar léleg– menn hafa látið eins og það sé ógurleg goðgá að breyta stjórnarskrám, líkt og þær séu nánast klappaðar í stein af guðlegu afli.

En því fer fjarri, eins og heyra má í viðtali við bandaríska stjórnarskrársérfræðinginn Tom Ginsburg sem sýnt var í síðasta Silfri. Ginsburg segir að líftími stjórnarskráa sé ekkert sérlega langur og þær þurfi oft að færa til nútímahorfs. Ginsburg segir líka að þær sé oft samdar á tiltölulega skömmum tíma – í umræðunni hér er stundum látið eins og ferlið þufi að taka marga áratugi. Hann ræðir ennfremur um athugsemdir Feneyjanefndarinnar sem mikið hefur verið gert með og segir að þær taki mið af evrópskri þingræðishefð þar sem forseti er valdalaus.