Hjálmtýr Guðmundsson skrifar grein í Fréttablaðið í dag þar sem hann fangar í fáum orðum hinn peningalega veruleika á Íslandi, nefnilega það að þótt við tölum um íslenska krónu eru í raun margar gerðir hennar í gangi:

„Árin 2006 kostaði góður jeppi um 5 milljónir íslenskra króna. Sama ár hafði Jón Jónsson um 5 milljónir í árslaun, þ.e. virði eins jeppa. Í dag kostar sambærilegur jeppi 12 milljónir en nú er Jón Jónsson með 6 milljónir í árslaun. Hvað er í gangi? Jú, blessuð krónan dugar ekki til að skilgreina verðmæti. Þess vegna var tekin upp verðtrygging lána til þess að þeir sem lánuðu fengju jafnvirði lánsins endurgreitt. Núna eru hér í gangi fjórar gerðir af íslensku krónunni. Verðtryggða krónan sem er á lánum, launakrónan, króna fyrir innfluttar vörur og loks nýjasta krónan sem gildir fyrir þá sem koma með erlendan gjaldeyri inn í landið. Þar eru m.a. fyrrverandi útrásarvíkingar. Vandamál heimila sem skulda verðtryggð húsnæðislán er einfaldlega misræmið milli lánakrónunnar og launakrónunnar. Hvernig væri að hafa bara einn gjaldmiðil í landinu? Þá væri ekki þetta Ginnungagap milli lána og launa.

Það vekur þessa vegna bæði undrun og ótta þegar tveir stjórnmálaflokkar sem vilja láta taka sig alvarlega hafa lýst því yfir að þeir vilji hanga í krónunni. Ég hef reyndar ekki heyrt nein vitræn rök frá þeim af hverju þeir vilja það.

Fyrir rúmum 30 árum var gerð myntbreyting hér, tvö núll voru tekin af og á þeim tíma var 1 íslensk króna jafngild 1 danskri krónu. Núna er íslenska krónan ekki fimm aura virði.“

Og jú, það er rétt hjá Hjálmari, þetta var 1 á móti 1 árið 1983. Nú er 1 íslensk króna um það bil 4 aurar danskir.