Nú er það sem jafnan ætti að vera heitasti tími ársins. Seinni partur júlí á að vera tími hinna heitustu daga. Hitametanna.

Okkur er sagt að mannkynið sé að upplifa heitasta ár sögunnar – metin eru stöðugt að falla, en ekki hér á Íslandi.

Samkvæmt norska veðurvefnum virðist hitinn varla eiga að skríða yfir tíu stig á Akureyri það sem eftir lifir júlímánaðar. Ég get ekki ímyndað mér að Akureyringar hafi gert neitt til að verðskulda þetta.

Ég var á grískri eyju og þar var frekar kalt þetta árið. Þetta er reyndar vindasamur staður, eins og fleiri eyjar á þessu svæði – það var þokkalega heitt yfir daginn en á kvöldin var maður oftast í peysu. Þetta er frekar frísklegt, sjórinn verður ekki sérlega heitur og ekki þarf maður að kveikja á loftkælingu.

Í París þar sem ég kom við fór hitinn hins vegar upp í þrjátíu og sjö stig. Það var andstyggilegt, maður andaði að sér hrikalegu ólofti, á skiltum voru viðvaranir um að viðkvæmt fólk ætti að halda kyrru fyrir, borgin virkaði skítug og fólkið pirrað. Skiljanlega.

Aldrei þessu vant er allur hiti úr íslenskri pólitík. Líklega er það bara tímabundið. Menn þrasa um ferðamenn, saur og piss, en varla neitt um stjórnmál. Á því er þó einstaka undantekning eins og til dæmis pistill sem birtist í Kvennablaðinu og margir eru að deila á Facebook.

Þar er að finna mjög einfaldar skýringar á stjórnmálaþróun á Íslandi. Þeir sem sitja nú í ríkisstjórn eru vitfirrtir, þeir eru samansafn vitleysinga og þeir eru illa innrættir. Semsé brjálaðir, heimskir og vondir.