Enn þá virðist eima eftir af fordómum gagnvart þeim sem bera eftirnafn móður í stað föður. Það er að sumir hrapi að þeirri ályktun að faðirinn sé drullusokkur sem hafi ekki komið að uppeldi barnsins.
„Móðir kærustu minnar og systir hennar hafa báðar mótmælt því að dóttir okkar beri eftirnafn móður sinnar í staðinn fyrir eftirnafn föður,“ segir upphafsmaður fjörugrar umræðu á samfélagsmiðlinum Reddit.
Eins og flestir vita þá bera flestir Íslendingar eftirnafn föður, en mun færri eftirnafn móður eða þá beggja foreldra. Hlutföllin eru hins vegar sífellt að breytast og hin hefðbundna leið að nefna eftir föður að gefa eftir. Hér er vitaskuld undanskilinn sá hópur sem ber ættarnafn.
„Þær segja að eina ástæðan fyrir því að einhver myndi nota eftirnafn móður er sú að viðkomandi sé lesbía eða að faðirinn sé drullusokkur,“ segir upphafsmaðurinn og spyr hvað fólki finnst.
Ekki eru allir sammála og segja að þetta hugarfar sé gamaldags. Núna séu breyttir tímar.
„Þetta er gamaldags hugsunarháttur. En þetta var vissulega hugarfarið í gamla daga. Að nefna eftir móðurinni gaf yfirleitt til kynna að faðirinn væri ekki inni í myndinni,“ segir einn í athugasemdum. „En flestir álykta þetta ekki í dag þó að eftirnöfn eftir föður séu enn þá langsamlega algengust. Pör sem vilja brjóta normið eru hins vegar líklegri til þess að nefna barnið eftir þeim báðum.“
Nefnir hann nafn Dags Bergþórusonar Eggertssonar, þingmanns og fyrrverandi borgarstjóra sem dæmi um þetta. Þá er einnig nefnt að fólk breyti nöfnunum sínum á þennan hátt á fullorðinsárum, það er bæti móðurnafninu við, jafn vel á efri árum.
Þá eru til dæmi um að foreldrarnir víxli nafngiftinni. Eða nefni syni eftir föður sínum og dætur eftir móður sinni.
„Ég veit um fjölskyldur þar sem foreldrar nefndu fyrsta barn eftir föður, það næsta eftir móður, svo eftir föður og svo eftir móður,“ segir einn. Þetta sé ekki nýtt af nálinni. Þetta fólk sé nú komið vel á fimmtugsaldur.
„Þetta er óvenjulegt en það það eru bara asnar sem hrapa að þessum ályktunum,“ segir ein. „Ég er nefnd eftir móður minni en ég elska föður minn, sem er enn þá hamingjusamlega giftur móður minni.“
Aðrir eru þó sammála punktinum sem upphafsmaðurinn nefnir og segjast enn þá taka eftir fordómum í samfélaginu gagnvart þeim sem bera eftirnafn móður.
„Ég tek eftir fordómunum og ég er á þrítugsaldri,“ segir einn sem efast um að hefðin að nefna eftir föður sé að hverfa svo glatt. „Og ég er ekki einhver íhaldssamur boomer.“ [innsk: Af hinni svokölluðu baby-boom kynslóð]
„Ég þekki tvo gaura sem bera eftirnafn móður. Feður þeirra eru annað hvort ekki til staðar eða ofbeldisfullir drullusokkar,“ segir annar. „Ef þú nefnir eftir móður skaltu ekki láta koma þér á óvart að fólk verði sjokkerað að heyra að þú sért enn þá til staðar. Myndi frekar ráðleggja þér að velja ættarnafn ef þú getur, en gerðu það sem þú vilt.“
