„Geta þær sem hafa sótt um starf á DV rétt upp hönd“

Síðan ég tók við hafa komið út 20 tölublöð af helgarblaði DV með nýjum áherslum og efnistökum. Ef litið er á forsíður þessara blaða má sjá 13 forsíðuviðtöl við áhuga­verðar konur. Þar af eru eitt blað með tveimur konum á forsíðu og annað með þremur konum á forsíðunni.

Að því sögðu hefur reynst erfiðara að fá konur í forsíðuviðtöl en karl­menn. Þær virðast gagnrýna sig og ritskoða í meiri mæli en karlmenn. Við höfum tekið forsíðuviðtöl við fjölbreyttan hóp merkiskvenna, svo sem ráðherra, forsetafrú, verkfræðing, rithöfunda, kvikmyndagerðarkonur, fjölmiðlakonu, íþróttakonur, samkynhneigðar, gagn­kynhneigðar, fjölskyldukonur, einhleypar konur og baráttukonur. Að því sögðu er líka mikilvægt að ræða við karl­menn því lokatakmarkið hlýtur að vera jafnræði.

Fyrir rúmum áratug sat ég fund hjá Fé­lagi fjölmiðlakvenna. Fyrir svörum sat Reynir Traustason, þáverandi ritstjóri DV. Ein kvennanna spurði af hverju það væru ekki fleiri konur að vinna á DV.

„Þær sækja ekki um,“ svaraði Reynir.

„Af hverju finnur þú þær ekki?“ kallaði þá einhver.

Ég gat ekki á mér setið og kallaði á móti: „Hefur einhver af ykkur sótt um starf á DV og ekki fengið viðtal?“

Engin svaraði.

„Geta þær sem hafa sótt um starf á DV rétt upp hönd,“ bætti ég þá við.

Engin rétti upp hönd.

Flestar konurnar vildu nefnilega að það störfuðu fleiri konur á DV – bara ekki þær sjálfar.

Það er eitt að vilja fleiri konur í valin störf en þær verða að vilja það sjálfar. Það er ekki hægt að ætlast til þess að kvótar séu fylltir hér og þar ef áhuginn fyrir starfinu er ekki til staðar hjá þeim, sem æskilegt er að sæki um.

Í dag er sem betur fer staðan allt önnur.

Hjá DV og dv.is er meira jafnvægi í kynjaskipt­ingu en gengur og gerist á flestum fjölmiðlum í landinu. Ritstjóri DV, fréttastjóri og sú sem brýtur um blaðið eru konur. Próförkin hjá DV skartar einungis konum. Forstjóri Torgs, sú er stýrir mann­auðsmálum og fjármálastjóri eru konur.  50% rit­stjórnarinnar eru konur.

Ég fæ reglulega gagnrýni á að það sé verið að upp­hefja karlmenn á kostnað kvenna á miðlinum sem ég stýri. Samfélagið í heild þarf sannarlega að rétta stöðu kvenna – en það er mikilvægt að velja sér orrustur svo að þær missi síður marks og það er enginn í stríði gegn konum hér. Þvert á móti.

Ég sem er ritstjóri blaðsins á tvær ungar stúlkur. Í hvaða heimi myndi ég reyna að ýta undir samfélag þar sem hallar enn frekar á þær? Það er óþarfi að sparka í þann sem hleypur þér við hlið með útrétta hönd. Það er leitt þegar þörfin fyrir baráttuna er meiri en fyrir heildstæðan árangur.