Sagt er að samfélög megi dæma af því hvernig við komum fram við okkar minnstu bræður og systur. Varla er hægt að halda öðru fram en að þeir sem glíma við fötlun eða veikindi af einhverjum toga falli í þann hóp. Þá sérstaklega þeir sem hafa ekki fulla hreyfigetu og geti ekki sinnt daglegu amstri á sama hátt og flestir aðrir.
Við Íslendingar stærum okkur af því að vera velferðarþjóðfélag. Stærstur hluti þjóðarinnar lítur til hinna Norðurlandanna í því samhengi. Hér á að vera norrænt velferðarríki sem byggir bæði á frelsi og samkennd. Gagnstætt hinni amerísku leið þar sem samfélagslegur Darwinismi ríkir. En einnig gagnstætt valdstjórnarstefnu kommúnismans þar sem frelsið er ekkert.
Af þessum ástæðum setjum við okkur reglur um samfélagslega ábyrgð hins opinbera, hvort sem það fellur undir svið ríkis eða sveitarfélaga. Reglur sem skylda þessa aðila til að grípa fólk sem lendir í vanda og gera þeim kleift að eiga mannsæmandi líf.
Í DV í þessari viku er rætt við Stefán Stefánsson og Örn Sigfússon sem þurfa að skrá sig á hverjum degi inni í Gistiskýlið við Lindargötu. Engum dylst að aðstæðurnar þar eru ömurlegar. Frelsið ekkert, einkalífið ekkert, öryggið ekkert. Öllum hrúgað á sama stað. Hvort sem þeir kljást við fíkn, alkóhólisma, geðræn vandamál, veikindi eða einfaldlega hafa í engin önnur hús að venda. Þetta er það sem Ísland getur boðið upp á.
Ekki er aðeins við Reykjavíkurborg að sakast, sem þó rekur Gistiskýlið. Hvað varðar félagslegt húsnæði rekur borgin langtum fleiri íbúðir. Ekki aðeins í fjölda heldur höfðatölu einnig, 20 á hverja 1000 íbúa. Til samanburðar er hlutfallið 8 í Hafnarfirði, 3 í Mosfellsbæ og 2 í Garðabæ. Skömm hinna sveitarfélaganna er enn meiri.
Stefán er bundinn við hjólastól, vegna MS sjúkdómsins. Sjúkdómurinn hefur herjað hratt á hann en engu að síður hefur kerfið haft nægan tíma til að bregðast við húsnæðisleysi hans. Marga mánuði. Hann fékk jákvæð svör en engar efndir. Í tvær vikur hefur hann því þurft að leita til Gistiskýlisins í von og óvon um að fá að sofa þar yfir nótt því það er skömminni skárra en að sofa í köldum bílastæðakjallara.
Stjórnmálamenn geta brosað framan í myndavélarnar þegar þeir skrifa undir reglugerðir á borð við NPA, sem á að tryggja fötluðu fólki persónulega aðstoð. Klappað sér á bakið og þóst vera að gera samfélaginu gagn. En svo kemur á daginn að orðin eru innantóm.
