Eins og glöggt má sjá á síðum helgarblaðs DV þá er fókus almennings og blaðamanna enn á Klausturmálinu svokallaða og eftirmálum þess. Það er eðlilegt enda er málið fordæmalaust með öllu í íslenskri stjórnmálasögu. Eins og staðan er núna virðast allir þingmennirnir ætla að freista þess að hanga á þingsætum sínum eins og hundar á roði. Vandséð er hvort það sé skynsamlegasti leikurinn í stöðunni.
Það er eftirtektarvert að sjá þróunina á tilsvörum þingmannanna. Fyrstu viðbrögð Gunnars Braga Sveinssonar var að hlægja og gera lítið úr fyrirspurn blaðamanns DV um Klausturupptökuna. „Mér finnst það óskaplega skítlegt af þér sem fjölmiðlamanni að ætla að fara að nýta þér það,“ sagði Gunnar Bragi þegar hann var spurður út í upptökurnar. Hljóðið í honum átti þó eftir að breytast þegar alvarleiki málsins varð honum ljós.
Og alvarleiki málsins er mikill. Þjóðin er agndofa yfir þeim orðum sem sumir þingmennirnir létu falla þetta örlagaríka kvöld. Bergþór og Gunnar Bragi voru sýnu verstir og vandséð er að þeir eigi afturkvæmt úr leyfi sínu frá Alþingi. Karl Gauti og Ólafur úr Flokki Fólksins létu fá, ef nokkur, ósæmileg orð falla þó að ummæli þeirra um leiðtogahæfileika Ingu Sæland hafi gert það að verkum að þeim var ekki vært í Flokki fólksins. Líklega lifa þeir félagarnir af út kjörtímabilið sem þingmenn þó að þeir séu verulega laskaðir.
Staða Sigmundar Davíðs og Önnu Kolbrúnar er síðan ansi flókin. Sigmundur Davíð sat lengi að sumbli með þeim Bergþóri og Gunnari Braga og lét sér vel líka groddaralegur talsmáti þeirra. Ég dreg það ekki í efa að hann hafi oft orðið vitni af grófari talsmáta meðal annarra þingmanna. Vandamálið er að hann var gripinn í bólinu og það að benda á aðra er málsvörn sem hæfir leikskólabörnum. Enn verri voru fyrstu viðbrögð hans þar sem ábyrgðinni var varpað á Marvin, Báru Halldórsdóttur, sem tók samtal þingmannanna upp, og dregin upp langsótt samsæriskenning. Höggið sem Lilja Alfreðsdóttir veitti Sigmundi og félögum hans í Miðflokknum í vikunni var þungt. Sigmundur brást við með því að koma loksins með einlæga og mannlega afsökunarbeiðni. Hann hefði þó mátt sleppa því að varpa hluta ábyrgðarinnar yfir á Lilju sjálfa. Líklega á Sigmundur Davíð eftir að þráast við í einhvern tíma en líklega er best fyrir hann og Miðflokkinn að hann stígi til hliðar. Hann getur svo freistað þess að mæta auðmjúkur til leiks í næstu kosningum og reynt að endurnýja umboð sitt ef hugur hans stendur til þess.
Anna Kolbrún Árnadóttir, þingkona Miðflokksins, hefur síðan verið eins og lauf í vindi. Einn daginn algjörlega miður sín og íhugar afsögn en þann næsta gerði hún ekkert rangt. Það skal enginn gleyma því að Anna Kolbrún byrjaði á því að uppnefna Freyju Haraldsdóttur sem „eyju“ auk þess sem hún kallaði meðal annars Oddnýju G. Harðardóttur, þingkonu Samfylkingarinnar, „ræfil“. Hún lifir í sjálfsblekkingu ef hún telur sig ekki hafa gert neitt rangt þetta kvöld.
Áhugavert verður að sjá hvernig málið þróast á næstu dögum og vikum. Sérstaklega eftir að Bára ákvað að stíga fram. Vonandi verður þó umræðan til þess að þjóðfélagsumræðan færist á hærra plan. Við þurfum sárlega á því að halda.
Leiðari helgarblaðs DV.
