Málið á rætur að rekja til afskipta lögreglu af manninum á Suðurlandsbraut í Reykjavík 10. september 2023. Lögregla gaf manninum merki um að stöðva aksturinn og gerði hann það skömmu síðar.
Samkvæmt gögnum málsins þótti lögreglu hann sýna merki um skerta aksturshæfni. Sjáöldur hans hafi verið áberandi útþanin og hann hafi verið sljór í háttum, þurr í munni og fjarræn.
Við afskiptin kvaðst maðurinn meðal annars hafa neytt kannabisefna átta mánuðum áður og þá tók hann fram að hann notaði lyfið Suboxone og önnur lyf. Hann gat hins vegar ekki framvísað vottorði um að lyfjanotkunin væri samkvæmt læknisráði og að hann væri þrátt fyrir það hæfur til aksturs.
Maðurinn var handtekinn og færður á lögreglustöð þar sem reynt var að taka þvagsýni, en þar sem það tókst ekki var tekið blóðsýni. Rannsókn málsins var síðar felld niður af lögreglu þar sem ekki þótti grundvöllur til að halda henni áfram.
Í kjölfarið höfðaði maðurinn mál á hendur ríkinu og byggði á því að hann hefði verið handtekinn að ósekju og neyddur til blóðsýnatöku án þess að lagaskilyrði væru uppfyllt. Hann taldi sig því eiga rétt á miskabótum samkvæmt lögum um meðferð sakamála, enda hefði málið verið fellt niður.
Ríkið mótmælti bótaskyldu og byggði meðal annars á því að maðurinn hefði sjálfur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisti bótakröfu sína á. Var þar vísað til þess að hann hefði ekki haft undir höndum vottorð eða önnur gögn sem gætu skýrt lyfjanotkun hans þegar lögregla hafði afskipti af honum.
Landsréttur féllst á þá niðurstöðu héraðsdóms að maðurinn hefði átt þess kost að hafa meðferðis læknisvottorð samkvæmt ákvæðum umferðarlaga, þar sem fram kæmi að hann væri haldinn tilteknu ástandi eða sjúkdómi, tæki lyf af þeim sökum og væri engu að síður fullfær um að stjórna ökutæki. Slíku vottorði var ekki framvísað fyrr en tíu dögum eftir afskipti lögreglu.
Í dómnum er jafnframt vísað til þess að maðurinn hafi sjálfur nefnt fíkniefnaneyslu þegar lögregla ræddi við hann og að í blóði hans hafi mælst bæði Suboxone og Quetiapin, sem eru lyf sem geta haft áhrif á miðtaugakerfi og árvekni. Með hliðsjón af því taldi rétturinn að hann hefði mátt gera ráð fyrir að þurfa að sæta rannsóknar- og þvingunaraðgerðum lögreglu.
Niðurstaða Landsréttar var því sú að maðurinn hefði með háttsemi sinni valdið eða að minnsta kosti stuðlað að þeim aðgerðum sem hann krafðist bóta vegna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og sýkna ríkisins látin standa.
